2. dec, 2018

Flashpacken

De komende reis is nog niet gemaakt, of ik ben alweer bezig met de volgende. Geef ik op mijn manier uiting aan de onrust die ik ervaar, na de zoveelste knobbel waarmee ik goed wegkom. Steeds vaker vraag ik me af, waar ik aan het einde van de rit op terug wil kijken? Wat wil ik gedaan hebben, hoe wil ik leven? Mezelf er terdege van bewust, dat de uitkomst een volgende keer ook anders kan zijn. Nog niet gesproken over de diagnose MS die ik aan mijn fiets heb hangen. Ik hoop nog altijd dat de neuroloog ongelijk heeft, maar garantie heb ik niet.

 

Er valt nog zoveel te zien, nog zoveel te beleven! Op de motor Vietnam verkennen, downunder gaan in Australie, eilandhoppen op de Filipijnen, door de jungles trekken van Borneo en Costa Rica, vulkanen beklimmen en de zon zien ondergaan in een mooie tropische zee. Mijn lijst is lang…. Genieten, beleven en ervaren waar het echt om gaat in het leven. Geen ipads, geen wifi, geen Enzo Knollen met zijn schreeuwerige vrienden. En best of all, geen Fortnite. Terug naar wie je bent, in plaats van wat je vergaard hebt. Alles wat je nodig hebt in een rugzak. En doen waar je blij van wordt, samen met degenen die me lief zijn. Aan mijn boys laten zien dat het ook anders kan. Anders dan het vertrouwde Nederland of Europa met al zijn regels en dingen die belangrijk zijn. Anders dan een 24uurs economie en altijd maar sneller, digitaler en meer.  Ervaren dat de wereld groter is dan Nederland alleen.

 

5.45 Op een doordeweekse dag. Mijn dromen moeten nog even wachten. In een mail van de bso lees ik dat er hoofdluis is uitgebroken. Zucht, dat wordt weer kammen. Ik krijg acuut jeuk op mijn hoofd die niet meer weggaat totdat ik mezelf ervan verzekerd heb, dat mijn boys luisvrij zijn Als ik aan de ontbijttafel mijn wensen kenbaar maak, zijn de reacties lauwtjes. ‘Ik wil niet naar een vulkaan en al helemaal niet vliegen’, zegt mijn jongste telg die een klein trauma overgehouden heeft aan de laatste vliegreis, toen we problemen kregen in de lucht door een asspuwende vulkaan. Hmm, we hebben nog even voordat we op reis gaan, werk aan de winkel. ‘Als we maar niet met oud en nieuw gaan of met Carnaval. En ik wil mijn ipad meenemen’, zegt mijn oudste telg. Verzot op alles wat knalt, in een polonaise host en zijn eigen videokanaal heeft.

 

‘Jij en backpacken..?’ Zegt mijn Lief gniffelend die tot dat moment op de achtergrond bleef. Hij ziet mij nog niet voor zich in een hostel en op basic wijze vakantie vierend. Verkeert nog altijd in de illusie dat ik een luxepaardje ben die alleen tevreden is in een 5-sterrenhotel. Akkoord, ik ben er niet vies van, maar ik kan het ook anders!

Ik kan hem geruststellen. Want er is eindelijk een term voor hoe ik het bedoel! Schat, we gaan flashpacken! Gewoon leuke adresjes met eigen badkamer, genoeg budget voor leuke excursies plus lekkere restaurantjes en oké, als compromis mogen dan de telefoons en ipads mee. Met een beetje geluk is er toch geen wifi. Pak die rugzakken maar in! Nu alleen nog even sparen en een rugzak kopen. En mijn zoon van zijn vliegangst afhelpen misschien.