13. apr, 2018

Op missie met mijn nieuwe vriendin!

Het is de dag voor het Amstel Gold raceweekend. En het is druk op de weg met fietsers. De wegen worden bevolkt door toerrijders die alvast delen van het parcours verkennen. Maar ook door groepjes professionals, bezig met hun laatste trainingen.

 

Ik zit ook op de racefiets, op mijn spiksplinternieuwe exemplaar. Niet ter voorbereiding van de AGR, want die sla ik over. Dit jaar heb ik voor de Volta Limburg Classic en Limburgs Mooiste gekozen. Je kunt niet aan alles meedoen. Het is mijn eerste rit op mijn spiksplinternieuwe fiets, dus het doel van vandaag is om alles voorzichtig uit te proberen. Schijfremmen, elektrisch schakelen, het is mij allemaal onbekend.

 

Vooraf was ik zelfs een beetje zenuwachtig. Ik heb namelijk lang getwijfeld of ik mezelf zo’n spiffy fiets wel waard vond. Zeker nu de kracht in mijn handen steeds verder afneemt en ik misschien op het punt ga aankomen, dat ik toch moet gaan erkennen dat ik MS heb. Ik weet niet hoe dingen gaan lopen. Wat nou als ik er binnen afzienbare tijd niet meer op kan rijden? Was mijn grootste bezwaar.

 

Om een lang verhaal kort te maken, die fiets is er toch gekomen. En vandaag maak ik kennis met mijn nieuwe vriendin. Waar ik al snel een vriendschap voor het leven mee sluit. Wat een verschil!!!! Met minder inspanning, veul meer snelheid. Wat een verademing… Alleen het zadel, is al dat geld meer dan waard. Structureel pijnlijke zitbotten gewend zijnde.

 

Soepel zoef ik over de weg. Haal ik op de Bemelerberg een groepje mannen in, niet zonder protest overigens. Ik hoor bovenaan hun kreten nog: ‘Hey hey, wacht nou even!’. Vandaag niet jongens, I’m on a mission. Verderop kom ik team Sky. BMC en Lotto-Jumbo tegen. Tijdens hun training. En op de Fromberg staat een team van Specialized.

Ik kom in de stemming! Vind het bijna jammer dat ik niet meedoe morgen. Zit inmiddels helemaal in the flow. Hij gaat lekkuh!! Ik besluit via Valkenburg en de Cauberg terug te rijden. En zo in de sfeer vast te houden

 

In Valkenburg is het een gekkenhuis. Het verkeer staat vast en ik ben niet de enige wielrenner met hetzelfde idee. Druk op de Cauberg dus. Enthousiast probeer ik aan te haken bij een groepje voor me. Maar ik houd hen niet bij. Verdemme, toch niet zo fit als ik dacht…? Mijn goede humeur wordt er door aangetast. Waardoor de vele auto’s en andere mensen me beginnen te irriteren.

Eenmaal boven zie ik het bewuste groep staan. En kijk ik recht in het gezicht van oud profrenner Michael Boogerd. Ik voel me gelijk beter. Want dat ik die niet bij kan houden, dat mag. Van mezelf. Net dan...Omdat ik MS heb.