5. feb, 2018

Gezond, maar wel met mate

Binnenkort vlieg ik naar Singapore. Samen met mijn oudste zus mijn jongere zusje opzoeken die daar woont. Sisters reunited! Omdat het leuk is en omdat het kan, daarom dus. Leuke bijkomstigheid is dat mijn zwager ons brengt. Op de heenweg zit hij in de cockpit en na een paar dagen Singapore vliegt hij zonder mijn zus en mij weer terug. Als KLM crew mag hij op zijn beurt iemand meenemen en die persoon is mijn Lief. Gezellig! Ik kijk er naar uit.

 

We gaan allemaal leuke dingen doen. Zoals chillen op een tropisch strand onder een palmboom, een citybiketour rijden door de stad, cocktails drinken op een rooftop bar en hardlopen in het Mcritchie reservoir. Een groot natuurgebied, met een trail van 11 kilometer. Onder andere over een treetop bridge. Lijkt me een geweldige sensatie bij het krieken van de dag! De geluiden van tropische vogels en apen boven ons hoofd. Het vocht van de jungle. Dat we ook krokodillen kunnen tegenkomen, heb ik nog maar niet gezegd. Let’s cross that bridge when we come to it… Zegt mijn lief immers zelf altijd. Anders ben ik bang dat het net zo gaat als met een wei vol koeien. Daar wil hij niet doorheen. En hij heeft er speciaal voor getraind, dus het zou jammer van al die moeite zijn.

 

 

Het is 1 van vele leuke dingen die ik de komende maanden gepland heb. Ik ga ook nog een vriendin opzoeken die in Portugal woont, een fietstrip maken naar de Ventoux, in de meivakantie wat zon opzoeken en meerdere fietstoertochten rijden. En dan is het nog niet eens juli… Heerlijk!

 

Het is ook mijn copingstijl. Er zijn 3 reacties op stress: fight, fright or flight. Fright of bevriezen doe ik niet zo snel en je kunt niet overal tegen vechten. Al ga ik een strijd niet uit de weg waar het wel kan. Soms kies ik ervoor te vluchten. In leuke dingen dan wel.

In december hoorde ik tijdens mijn periodieke controle, dat ik in een voorstadium van botontkalking zit. Wat betekent dat mijn botten nog niet breken als luciferstokjes, maar de botdichtheid wel aanzienlijk is afgenomen. En dat is het resultaat 8 jaar na datum, dus je kunt je voorstellen hoe ik er over nog eens 8 jaar bij zit. Als een broos besje, nice. Dat viel tegen… Ik wist dat ik door de behandeling van schildklierkanker verhoogd risico loop op allerlei kwalen, maar ik dacht ook de dans wel te ontspringen. Ik beweeg genoeg, heb geen historie met botbreuken en leef verder redelijk gezond. Op de sauvignon blanc na dan. Die ik vanaf 2 januari dan ook rigoureus heb laten staan. Nu wetende, dat die niet bevorderlijk is voor mijn botjes.

 

Tot we een etentje hadden met vrienden. En ik voor de gezelligheid een paar glaasjes meedronk. Oef die kwamen aan na al die alcoholvrije weken. Op de terugweg kwam ik in aanvaring met een stoeprand. En voordat ik het wist klapte ik met mijn gezicht op het asfalt. Resultaat: een blauw oog, gekneusde schouder en ribben, een dikke knie en een hersenschudding. Tot zover mijn ‘gezonde’ poging om gebroken botjes te voorkomen.

 

Ik heb deze keer geluk gehad, maar ben wel tot de conclusie gekomen dat gezond een middenweg kent. Alles waar ‘te’ voor staat, daar kun je je vraagtekens bij zetten. Gezond met mate, dus. Dat is uiteindelijk veel gezonder. Die witte wijn trek ik dan ook voortaan in het weekend gewoon open. Veel te gevaarlijk, die geheelonthouding;).