23. nov, 2017

Vol verwachting klopt mijn hart

Sinterklaas is weer in het land. En alhoewel ik normaliter, na weken van hyperende kinderen, degene ben die vooraan staat om hem uit te zwaaien. Terug naar Spanje. Kan het me nu niet lang genoeg duren. Het is namelijk de laatste keer. Denk ik althans….

Mijn jongste telg is 8. En staat op het punt van zijn geloof af te vallen. Maar zijn matties geloven ook nog heilig in die ouwe, dus praten we recht wat krom is en vieren we het feest nog 1 keer.

 

Meneer is niet uit zijn Pietenpak te slaan, zelfs naar school toe heeft hij het aan. Iedere avond gaat het de wasmachine in, zodat het ’s ochtends weer fris is. Hard nodig, aangezien zijn (door een aangeboren nierafwijking) toch al zwakke blaas, het door alle emoties nog moeilijker heeft dan normaal.

Vaak moet ik me de blubber haasten om hem op tijd op te kunnen halen van de bso, zodat hij stipt om 18.00 klaar zit voor het Sinterklaasjournaal. Nog altijd door Diewertje gepresenteerd, sommige dingen veranderen gelukkig nooit.

 

De spanning wordt hem regelmatig teveel. Of hij is boos, of moet huilen. Veel meer zit er momenteel niet in. Het verlanglijstje samenstellen, vindt hij een onmogelijke opgave. Want moet hij nu kiezen voor die dure Playstation, of wil hij vooral heeeel veuuuul? Daar komt hij niet uit, driftig smijt hij zijn lijstje aan de kant. Tips van zijn grotere broer, maken hem nog bozer. Hetgeen resulteert in een zoveelste vechtpartij. Boys wil be boys, zullen we maar zeggen. Pedagogisch toaal overantwoord hoor ik mezelf iets zeggen, over in een zak terug naar Spanje. Tja, ik ben ook maar een mens. En genoeg is genoeg.

 

Met zijn matties spelen ze hele middagen Piet. Waar ze zo in opgaan, dat we ze al hebben moeten weerhouden om uit een raam op de eerste verdieping te klimmen. En ook hebben moeten uitleggen, dat ze toch echt niet over auto’s heen mogen lopen. Nee ook niet springen. Maar de boodschap komt niet echt aan. De mannetjes voelen zich onoverwinnelijk en gaan te zeer op in de magie van Sinterklaas. Op de bso heeft hij een jonger kind zelfs wijs weten te maken, dat hij op de Pietenacademie zit. Wat een fantasie.

 

De intocht was even paniek! Want de hockeywedstrijd van de mannetjes overlapte met de aankomst in Maastricht. En aangezien de tegenstanders dat niet als probleem zagen, werd er niet geschoven met de wedstrijd. Daar waren de heren niet blij mee. Maar gelukkig waren we wel op tijd voor de uitzending op tv. En kwam het toch nog allemaal goed. Drie 8 jarige mannetjes op een rij...

 

Ik heb genoten van de koppies, de onderlinge gesprekken, de vreugde dat de stoomboot het toch gered had! Geweldig, hoe de 1 probeerde zijn zusje te ontdekken, in de meute in Dokkum. Inderdaad, het was net Maastricht;). Of hoe makkelijk geaccepteerd werd, dat de Pieten er dit jaar anders uitzagen. 'Oh er is een nieuwe Piet'. Meer woorden werden er niet aan vuilgemaakt.  Vol verwachting klopt hun hart. En heel eerlijk gezegd. Dat doet het mijne ook…..