29. aug, 2017

It's my life

Hoe vaak zwaaien we wel niet mensen uit ons leven, zonder dit vooraf te weten..? 'Ik zie je, was gezellig!, tot de volgende keer....'. Wie van ons is deze zomer niet op vakantie gegaan met een groet die de belofte van weerzien inhield? Maar wat een 'tot ziens' was, werd een vaarwel. Zo kan het gebeuren dat je de ene dag nog je 70e verjaardag viert, maar 4 dagen later je het leven moet verlaten. Letterlijk opgevreten door een vleesetende bacterie, in een paar uur tijd.

Geliefden achterlatend met een gemis groter dan woorden vullen kunnen. Niet te troosten verdriet. Leegte blijft achter.

 

De kwetsbaarheid van het leven.... Deze zomer wederom op meerdere manieren duidelijk geworden. Ik ging de zomer in met een gezonde man aan mijn zijde. Gezond, fit, sportief. De belofte van een mooie zomer in het verschiet! Dat ik niet goed zie, bleek in ieder geval niks met MS te maken te hebben. Van mijn baan heb ik afscheid genomen. Met in het vooruitzicht een nieuw avontuur! En in sportief opzicht, als toetje op de kers, het vooruitzicht samen op 1 dag de Stelvio van meerdere kanten op te fietsen. Op de enige autovrije dag op die berg van het jaar. Het liep en loopt anders. Afgelopen weekend haalde ik een slap aftreksel op van mijn lief uit het ziekenhuis. In een paar weken tijd 11 kg lichter en ernstig verzwakt. Zo makkelijk gaat dat dus. Dag gezondheid, hallo ziekte. Alleen ben ik deze keer degene die aan de zijlijn toe moet kijken en niet het lijdend voorwerp.

 

Zekerheid bestaat niet, vergankelijkheid wel. Afscheid nemen in vele vormen blijft mijn leven kleuren. Van heel dichtbij en dierbaar, naar afscheid nemen en loslaten. Waarom...? Vraag ik me steeds vaker af. Maar antwoorden blijven verschuldigd. Ik weet het niet. Maar that's life. In ieder geval it is my life.