18. jun, 2017

Kiezen voor geluk

Tijdens een rondje fietsen, denk ik er over na. Het is nog vroeg, maar het belooft een warme dag te worden. Diep in gedachten, glijden de kilometers onder me vandaan. Koning van Spanje, Camerig, Vaalserberg, Kruisberg, Eyserbosweg... Voordat ik er erg in heb, ben ik ruim 1200 hoogtemeters verder. 1 Jaar leef ik nu met de diagnose MS. Een jubileum dat ik liever niet had hoeven vieren. Al ben ik normaal gesproken niet vies van een feestje.

 

Sindsdien is alles veranderd, maar ook helemaal niets! Ik fiets hier, nog steeds even fit. Zo niet nog fitter, dan 1 jaar geleden. In de tussentijd heb ik meerdere halve marathons en een hele uitgelopen, heb ik de toppen van meerdere bergen bereikt en ben vandaag bezig met de voorbereiding van weer een nieuwe uitdaging. Eentje waarover ik nog maar even mijn grote waffel houd. Zodat ik tzt geen blunder bega, mocht het bucketlist dingetje, toch te hoog gegrepen zijn.

 

Niet slecht, zou je denken. Maar tegelijkertijd is ook niets meer hetzelfde. Zie ik al 2 weken onscherp. Wat overigens niet heel handig is op de fiets. En hoop ik maar dat het door mijn lenzen komt, aangezien het alternatief minder rooskleurig is.

Ik maak keuzes, die ik voorheen niet gemaakt zou hebben. Zoals afscheid nemen van mijn werkgever. Een besluit, dat ik zonder diagnose MS niet genomen zou hebben. Maar nu wel. Na 17 Jaar werken voor een werkgever, loonslaaf te zijn geweest, kies ik ervoor mijn eigen weg te gaan. De komende tijd rond ik mijn werkzaamheden af en neem ik afscheid.

 

Volgende week rond ik mijn 2 jarige opleiding af. Mits mijn eindopdracht die ik in de laatste supervisie moet presenteren, goed genoeg wordt bevonden. Maar daar ga ik maar even van uit. Na lang twijfelen heb ik de grote sprong gewaagd. Ik heb me ingeschreven bij de kamer van koophandel! En ben begonnen met het vormgeven van mijn eigen praktijk. Praktijkruimte inrichten, mijn concept formuleren, een website gaan bouwen. Een sprong in het diepe... Spannend, maar o zo leuk.

 

Kortom, wat heeft het me veel gebracht.... Die diagnose MS. Het heeft me doen realiseren dat het leven nu geleefd moet worden. Niet volgend jaar, of ooit in de toekomst. Dromen zijn er om te leven. Met passie, doen waar ik blij van word. Mijn leven aanpassen aan een ziekte waarvan ik, noch mijn neuroloog, het beloop niet van kent, doe ik wel als het nodig is. Ooit of nooit. De tijd zal het leren. Tot dat moment, kies ik voor geluk.

 

Leef je voor geluk,

of sterf je van verdriet?

En voelt dat als een keuze,

of heb jij die keuze niet?

 

Marco Borsato-Mooi