31. mei, 2017

It brings back memories

Alpe d'huez maakt zich op voor Alpe dhuzes, editie 2017. Morgen is het zover. Dan gaan ruim 4000 deelnemers de berg weer op, allen verenigd door 1 doel. Geld inzamelen voor onderzoek naar kanker. In de hoop dat in de toekomst, niemand er nog dood aan hoeft te gaan.

 

Vorig jaar was ik er ook bij. Als ik er aan denk, krijg ik weer kippenvel. Onvergetelijk en onuitwisbaar. Het gevoel van saamhorigheid, is iets wat iedereen een keer zou moeten mogen ervaren. En die beperkt zich niet tot de dag zelf, maar is van A tot Z aanwezig.

 

Herinneringen aan deze week in overvloed. Ik zal nooit vergeten, dat ik een paar dagen voor D-day, samen met mijn lief de Croix de Fer beklom. Bij vertrek was het redelijk weer, maar dat sloeg al snel om. Niet alleen was de beklimming veel zwaarder dan ingeschat, zware regenval en later hagel, maakten de weg spekglad. Verantwoord was het niet meer. Maar we zaten op de berg en moesten er ook weer af. Doorweekt en door en door koud en verkleumd, kwam ik met mijn lief uiteindelijk opgelucht heelhuids bij een kroeg aan de voet van de berg aan. Gevuld met mede Alpe d'huzessers, allemaal even koud en nat. Warme dekens en verhalen werden gedeeld. Iedereen kroop bij elkaar aan tafel. Schouder aan schouder, onder een deken. Saamhorigheid ten top.

 

Ik zie mezelf nog staan bij de hartenmuur. Gevuld met duizenden boodschappen en wensen voor hen die ziek zijn, of het niet hebben gehaald. Als overlevende met een krop in mijn keel heel bewust, dat er zovelen zijn die mijn geluk niet kennen.

 

Met een lach en een traan. En vooral zo ontzettend samen. De totale stilte, waarmee duizenden fietslichtjes nog voor het ochtendgloren door de duisternis naar boven slingeren. Met in de berm de stille getuigen in de vorm van duizenden kaarsjes, van hen wiens hart niet langer klopt.

 

Bijzondere ontmoetingen, zoveel mooie en lieve mensen. Lachen, huilen, stilstaan bij verdriet en weer verder gaan. Kapot moe na 5600 hoogtemeter, verkleumd, totale uitputting nabij. Verlies, geluk, gemis en vreugde. Maar vooral zo ontzettend veel leven. 1 Jaar geleden, it brings back memories. Maybe next year again...?