25. mrt, 2017

It's not over yet

Het is donderdagavond laat en licht aangeschoten fiets ik door de stad, van een borrel naar huis. De geuren van de avond hangen er nog. In de lucht de belofte van de weldaad van de Franse keuken. Betoverend, zoals deze alleen het Bourgondische Maastricht kunnen doordrenken. Het voorjaar hangt in de lucht. Ik adem de geuren diep in en geniet. God wat ben ik dol op deze stad. Ik fiets verder, door mijn oude studentenbuurt. Inmiddels 1 van de hipste wijken van de stad. Waar ik nog wel eens op een vrije ochtend door de straatjes slenter. Met een koffie to go in mijn handen sfeer proeven en kijken naar al het leuks dat er weer bij gekomen is. Even langs mijn oude meisjeshuis, een statig pand met een huisbazin met normen en waarden uit de prehistorie. Those were the days.

 

Ik zweef…. Boven mezelf uit, als een waarnemer. Alsof ik geen deel uitmaak, maar alles overzie. Mezelf intens bewust van het hier en nu. Van alles wat is, alles wat was en alles wat nog kan komen. Sentimenteel, emotioneel, geraakt, maar vooral zwevend boven mijn leven.

Ik herken deze stand inmiddels. Het zijn de dagen voor een belangrijke uitslag. Een uitlag die bepalend is voor hoe mijn leven er vanaf nu uit zal zien. Blijkt de MS progressief te zijn, dan zal ik moeten starten met medicatie. En kan ik mezelf niet meer voorhouden dat er geen MS is, dat er een verkeerde diagnose is gesteld. Als er sprake is van progressie, dan zal de kwaliteit van mijn leven aangetast worden door bijwerkingen. En zal ik patiënt zijn, daar waar ik tot nu toe hard geprobeerd heb het tegendeel te bewijzen. 

 

Vrijdagochtend. In de wachtkamer van het MS-spreekuur. Waar ik de ene na de andere invalide lotgenoot voorbij zie komen. Het is niet om vrolijk van te worden, rolstoelen, wandelstokken, deze ziekte kleurt de wachtkamer. Ik ben onrustig, wil hier zo snel mogelijk weer weg. Verder met leven. En alle activiteiten waarmee ik bevestiging zoek, dat deze ziekte nog niet van me gewonnen heeft.

 

'We hebben goed nieuws, de MRI is stabiel. Ga zo door, probeer gezond te leven, bewaak uw grenzen en mijd stress en dan zien we u, als u klachtenvrij blijft,  over een half jaar opnieuw'.  

Mijn opluchting is enorm…Ik voel de last die zwaar op mijn schouders rustte, van me af glijden.  Weg hier, uit deze tent met ellende! Op naar het weekend. De Venloop waar we een halve marathon als testcase gaan lopen en zullen bepalen of we fit genoeg zijn voor het grote werk over 2 weken. Op naar de hockeywedstrijden van mijn boys, op zaterdagochtend. Waar ik tezamen met andere ouders op onchristelijke tijdstippen sta te blauwbekken aan de zijlijn. Maximaal terug mijn leven in, live it to the max.  Dikke vinger naar MS,  it’s not over yet.