14. mrt, 2017

Marathon countdown

En uitgerekend nu slaan de kwaaltjes toe. Een kaakholteontsteking. Zo fors, dat ik een weekend met morfine doorbreng. Twee eerdere tandartsbezoeken leverden niks op: 'Nee mevrouw, we zien echt niks aan uw kiezen'. Ik was inmiddels bereid om ze er allemaal uit te laten trekken. Angst voor de tandarts of niet. De pijn was niet te harden.

 

Inmiddels zit ik aan de tweede antibiotica kuur. En hobbel ik noodgedwongen maar de dagen door. Terwijl ik het liefst onder een dekentje kruip. En zie ik mijn trainingsschema in de soep lopen. De geplande dertiger redde ik niet. Hoe graag ik ook gewild had. Wijselijk besloot ik na 21 kilometer af te breken. Met een hartslag die hoger lag dan normaal en een lijf dat protesteerde. Hoe frustrerend ook, ik besluit te luisteren naar mijn lichaam en gas terug te nemen. De schema's los te laten. En me te richten op herstel.

 

De twijfels slaan toe. Kan ik dit wel? Ben ik er wel klaar voor? Ben ik wel op tijd beter? Mijn renmaatje besluit in deze laatste weken op een totaal ander schema over te stappen. Het 14 kilometer schema van Stans van der Poel. Vanuit haar inmiddels aanwezige aversie tegen uren lange duurlopen. Aan het twijfelen gebracht, loop ik met haar mee. Maar het uitgangspunt van kortere afstanden in een veel hogere hartslag, sluit niet aan bij mijn constitutie. Mijn lichaam protesteert, inmiddels gewend om rustig te dieselen.

 

Wat nu...? En wat is wijsheid? 'In ieder geval rustig blijven. En dat zo lang mogelijk', is het devies van mijn zwager. Met meerdere marathons op zijn naam. Laat tijd los en loop zo lang mogelijk in je lage hartslagzone. Is zijn advies. 'Je doel is geen tijd, maar uitlopen. Maar starten moet je zeker doen!'

 

We zullen het zien. Nog een paar weken te gaan. Nog een paar weken twijfelen. Nog een paar weken dubben, in de marathon countdown.