2. mrt, 2017

Smile and remember.. you paid to do this

Ik heb het koud en warm tegelijk. En ik voel mijn hart bonken onder mijn ribben. Rustig blijven, rustig blijven, zeg ik tegen mezelf. Tevergeefs. Angst maakt zich van me meester en tranen lopen stil over mijn wangen.

Het is carnavalsdinsdag en ik lig in de MRI. Waar de medewerker bij binnenkomst direct zegt: 'U weet dat het een lange scan van een uur gaat worden met een dubbele dosis contrastvloeistof?' Nee, dat wist ik dus niet. Crap, ik word misselijk van die vloeistof.

 

Mijn smeekbedes om de gehate kap over mijn hoofd achterwege te laten, is tevergeefs. Resoluut wordt mijn hoofd in een klem gelegd. Waarover een transparante plastic kap geplaatst wordt, op zo'n 2 cm van mijn gezicht. Vastgeschroefd aan beide zijden van mijn hoofd. Ik kan geen kant uit.

 

In deze positie word ik de smalle buis ingeschoven. Met het uitdrukkelijke verzoek niet te bewegen. Zelfs slikken moet ik uitstellen tot het einde van een reeks foto's. Paniek slaat toe, zeker als ik na toediening van de contrastvloeistof misselijkheid voel opkomen. Ik ben bang. En voel me alleen. Niemand die me kan helpen, niemand die mijn verdriet wegneemt. Intense eenzaamheid.

 

In een poging te overleven, vertrek ik. Naar boven, mijn hoofd in. Probeer ik af te dwalen in mijn gedachten. Op zoek te gaan naar een leukere plek.

Nog een paar weken tot de start van de marathon, waar ik me samen met een vriendin voor heb ingeschreven. Na lang wikken en wegen, hebben we de knoop doorgehakt. We starten..., mits er geen medische tegenvallers zijn. Zoals een slechte uitslag van deze scan bijvoorbeeld. Volgens coach Willem zijn we er klaar voor. Ik ben zelf nog niet helemaal overtuigd;) Ook al hebben we afgesproken niet op tijd te lopen. Maar te gaan voor de ervaring, maximaal te genieten. Live it to the max.

 

We're not slow...We are just getting our money's worth from the entry fee. Zo dus.Het wordt afzien, hoe dan ook. Een marathon begint pas bij 30 kilometer, zegt men. Die van mij al bij 21. Dus dat wordt gezellig. Maar alles beter, dan deze plek en alles wat er bij komt kijken. Dus we zien wel, het maakt niet uit of we finishen. Aan de start verschijnen doen al niet veel mensen ons na. Er is altijd wel een reden of excuus om niet te gaan. We hebben de moed om te starten en gaan het beleven. Met een glimlach op ons gezicht. Smile and remember...we paid to do this.