19. feb, 2017

Snollebollekes

Carnaval staat voor de deur. En met 2 echte Sjengen in huis, ontkom ik er niet aan. Al jaren probeer ik de heren te enthousiasmeren voor de wintersport. Maar de Carnaval wint het elke keer weer. En dus moet ik er als import-Limbo, ook aan geloven. De outfits worden in gereedheid gebracht en de afspeellijsten worden bijgewerkt. Dagelijks schallen de Snollebollekes, Fabrizio's en andere carnavalshits door de huiskamer. 'Dat wordt een feest met z'n allen. En doorrrrr!'

 

Ik moet eerlijk toegeven, het gaat me na 23 jaar Maastricht steeds beter af. Het voorziet in de kans mezelf te transformeren, in iets wat ik normaal gesproken niet ben. Met de nodige alcohol op, lukt het me best om mee te dansen op de carnavalskrakers, mezelf over over te geven aan de gekte en slap te ouwehoeren met alles en iedereen. Samen met een hoop andere mensen uit de buurt gaan we op pad. Samen uit, samen thuis. Een verkleedpartijtje voor volwassenen. Leuk, ik heb de prinsessenfase vroeger overgeslagen, dus ik kan mijn hart ophalen. Thema van mijn outfit dit jaar: slutty. Ik heb er zin in.

 

De boys zijn al weken druk bezig met het maken van een kar. Die aan hun kritische eisen moet voldoen. Vol trots komt zoonlief vertellen dat hij ook aan mij heeft gedacht. 'Ik heb een houder gemaakt voor je wijntje mama!' Tja.. of ik dat nu als compliment moet zien..? Maar leuk knul, lief dat je aan me denkt.

 

Ondertussen ben ik druk bezig met het afsluiten van de op één na laatste module van mijn opleiding. En worstel ik met de eindopdracht. Thema: ik in relatie tot de ander. De bedoeling is dat ik uitwerk, met welk type mens ik in mijn overdrachtsthema's terecht kom. Welke snaren worden er geraakt? Welke patronen worden in gang gezet? En waarom, waar ligt de oorsprong? En dat alles bekeken vanuit contact- en verliescirkels, hechting, afscheid nemen, nabijheid versus afstand, intimiteit en seksualiteit, scripten, overdracht- tegenoverdracht, weerstand en psychopathologie. Een leuke uitdaging...

 

Het voelt een beetje als grote opruiming. In kaart brengen wat er nog ligt, ermee dealen en netjes opbergen. Een soort voorjaarsschoonmaak. Het kan dan ook bijna geen toeval zijn, dat na 18 jaar uitgerekend nu, mijn eerste grote liefde contact met me opneemt. En voorstelt om af te spreken. Over unfinished business gesproken. We hebben nog iets af te sluiten. Van afscheid nemen is nooit sprake geweest.

 

Een fase van beweging, zo kan ik deze tijd het best omschrijven. Volop bezig met mijn eigen ontwikkeling en groei. Genoeg stof om na te denken. Tijdens de lange duurloop, die zometeen in het kader van de voorbereiding op een marathon, op het programma staat. Doel: 30 kilometer+, rondje rond Maastricht. Daar ben ik wel even mee bezig, genoeg tijd om op te ruimen. Terwijl de Snollebollekes hun Vrouwkes in mijn oren schallen.