3. feb, 2017

Input en output

Waarom doe ik dit..? Vraag ik me af, terwijl ik mezelf de Cauberg op werk. Rennend deze keer, niet fietsend. Een stel toeristen kijken me meewarig aan. Tja mensen, ik heb eigenlijk ook geen idee wat ik hier aan het doen ben.

 

Volgens coach Willem, kun je tijdens een klim even uitrusten en wat eten. Mits je technisch goed omhoog gaat. Ultra-loper dat hij is. Met mijn techniek is denk ik een hoop mis. Want ik lijk wel een stervende zwaan in zijn laatste doodstrijd. In ieder geval is mijn hartslag alles behalve laag. Van een 'herstelmomentje', is al helemaal geen sprake. 'Your state is intensive'!!', roept de mevrouw van de loopapp steeds in mijn oor. De bedoeling is, dat ik in endurance 1 blijf. Ik kan d'r inmiddels wel meppen, houd je mond trut!

 

Ik lever een mentale strijd. Vraag me af waarom ik dit doe? Mijn lichaam lijkt onderhand wel een machine. Als je er X koolhydraten in doet, krijg je Y uitkomst. Eiwitten, vetten, avocado's en eieren. Ren ik in hartslag zone endurance 1, dan ligt mijn tempo rond de 9 a 10 kilometer per uur. Ieder uur moet er wat brandstof in, om de machine draaiende te houden. Input en output. 58 Kilogram machinerie. Een VO2max van 49%, vetpercentage 20%. 4 Keer per week trainen volgens een schema. Mijn conditie is er in een jaar tijd flink op vooruit gegaan, wees de recente inspanningstest uit. Dat dan weer wel. Op Strava zie ik dat mijn personal records keer op keer sneuvelen. Op de Olieberg, Ut Bergske, 't Kuulke. Steeds sneller, steeds hoger in de Strava klassementen. Tezamen met andere idioten die je hoog in alle noteringen terug ziet komen. Ik ben blijkbaar niet de enige gek in deze omgeving;)

 

Maar waarom wilde ik dit ook alweer...? In training om een marathon te lopen..? Wat is daar leuk aan? Het waren mijn eigen grenzen, die ik wilde verleggen. En die halve marathon, had ik al gedaan. Dus dan 'doe' je een hele, toch? Voelen dat ik leef. Een dikke vinger opsteken naar MS. Maar heel eerlijk gezegd, voelt dit eerder als sterven. En what's next? Als die marathon achter de rug is. Wanneer is het genoeg..?

 

'Het zit allemaal in je hoofd', zegt coach Willem. Volgens hem is mijn lichaam tot grote prestaties in staat, maar is mijn gevecht een mentale. Als je maar in een lage hartslagzone blijft en loopt op vetverbranding, dan kun je het volgens hem makkelijk 100 uur volhouden. 'Je denkt veel te veel na", zegt hij. Tja, tips hoe je dat kunt stoppen dan?

“Waarom put je je lichaam zo uit? Waarom straf je jezelf zo?', vraagt mijn supervisor van mijn opleiding. Volgens haar schreeuwt mijn lijf om rust, put ik het uit en ben ik er niet lief genoeg voor.

 

Ik weet het even niet meer. Of ik nu goed bezig ben of niet. Is het nu constructief of destructief..? Ik besluit dat ik het niet hoef te weten. Ik zie wel, of ik start of niet. Ik heb nog even.

Mijn maag knort, vraagt om input. Dus ik besluit 'lief' te zijn en in plaats van het saucijzenbroodje, de zak chips en de frieten van gisteren, mijn lichaam te verwennen. Met volkorenbrood met geitenkaas, spinazie, avocado en cashewnoten. Immers, zonder input geen output. Toch..?