22. jan, 2017

Home is where the heart is

Het is 1.30 en ik kan de slaap niet vatten. Naarmate mijn leven in verhuisdozen verdwijnt, neemt mijn onrust toe. Deze week ben ik na uren plafond staren maar opgestaan en naar ons nieuwe adres gegaan. Om 5.30 stond ik de badkamerwand te schilderen. Voor het ontbijt, was ik weer terug. Ben ik niet aan het klussen, inpakken, werken of studeren, loop ik wel een duurloop van 22 kilometer in een poging rust te vinden. Zonder resultaat, helaas.

 

Het zijn de laatste uren voor onze verhuizing. Na 11 jaar is het zover. Time to move on. Het is in 1 woord prachtig geworden, ons nieuwe huis. Een huis met ruimte voor al onze dromen. Het is goed, voelt goed. Ik vind er de ontspanning en sfeer die ik nodig heb. Die ons hele gezin nodig heeft. Tijd om te beginnen aan een nieuw hoofdstuk uit ons leven.

 

Maar het betekent ook loslaten van het oude en vertrouwde. 11 Jaar lief en leed. Hoge pieken en diepe dalen. Afscheid nemen van de plek die de mooiste en de slechtste momenten uit mijn leven herbergt. In deze laatste uren, trekken ze allemaal aan me voorbij. Ons eerste koophuis... Vol verwachting gingen we regelmatig kijken bij de bouw ervan. Zagen we het uit de grond oprijzen. Het huis dat we van een tekening kochten. We waren gezwicht voor de buma-wijk. Het voelde als een grote stap.

 

Hoog zwanger trok ik er in, bouwde ik er mijn nest en kreeg mijn kinderen. Ik werd er doodziek en na een lange weg eindelijk weer gezond. Vond er groot geluk en intens verdriet. Voorspoed en tegenslag. Goede en slechte tijden. Tot tranen toe heb ik er gelachen en veel verdriet heb ik er gehuild.

 

Mama worden, luiers, huilbaby's, eerste stapjes. Zorgeloosheid. Afgewisseld met grote zorgen. Geboorte, sterfte. Het leven geeft en het leven neemt. Huwelijkse ups and downs. Ruzie maken en weer bijleggen. Etentjes, gezelligheid en lange zomeravonden in de tuin. Vele katers heb ik er overleefd. Het huis draagt de sporen van ons leven. Door schade en schande, raakte ik er mijn naïviteit kwijt. Leerde dat de wereld niet rechtvaardig is en lang niet iedereen oprecht. Kortom, ik werd er volwassen.

 

Met een lach en een traan neem ik afscheid. En draag ik het over aan een stel zoals wij ooit waren. In hun blik hetzelfde onbezorgde vertrouwen, als wij destijds hadden. Home is where the heart is. En dat van mij, ligt op een nieuwe plek. Dag huis, dag herinneringen, dag veilig plekje... Dag fase uit mijn leven. Bedankt voor alles wat je ons bood.