10. jan, 2017

Daar waar het spannend wordt, moet ik zijn

 

In coaching komen mensen bij je, omdat ze iets willen veranderen. De manier waarop ze dingen aanpakken, hoe ze in hun werk staan. Hoe eigen grenzen bewaakt worden, keuzes die gemaakt moeten worden, het kan van alles zijn. Verandering betekent in de regel dat je iets los moet laten, dat vertrouwd en veilig voelt. Omdat je het altijd op die manier gedaan hebt. Niet omdat het per definitie zo goed werkt. En dan is het heel normaal, dat je als coach stuit op weerstand.

 

Daar waar het spannend wordt, moet je juist zijn! Als coach. Want het betekent dat je komt bij waar het om draait, waar het moeilijk wordt. Als je dat uit de weg gaat, zijn je gesprekken niet meer dan getrut. En daar schiet een client niks mee op. Want je wil juist een beweging in gang zetten. Immers, zonder beweging geen groei.

 

Op reis naar binnen, ontmoeten we onze schaduwkant. Dat deel van ons dat we ontkennen, dat we 'weg stoppen'. Het zijn onze ongewenste emoties, of pijnpunten, waar we last van hebben. Die we weg stoppen en weigeren onder ogen te zien.

Het is menselijk, om onze schaduw te willen verbergen. Het monster steeds te willen verbergen. Maar juist datgene dat we wegstoppen, vraagt om aandacht! Via weerstand, verzet, heftige emoties. Wat heel veel energie kost. Tot we uitgeput zijn. En we ons uiteindelijk omdraaien, er kennis mee maken.

 

Als je je schaduw in de ogen kijkt, verliest het zijn macht. En kan het een kracht worden. Dankzij de schaduw, kan de zon bestaan. Dat is het goede van het slechte. Door de confrontatie aan te gaan, ontstaat er ruimte en een gevoel van heelheid. Omdat polariteiten transformeren tot yin-yang. Haat-liefde, geduld-ongeduld, macht-onmacht, uitdaging-rust en ga zo maar door. Daar waar de behoefte aan uitdaging te weinig gevoed wordt, zullen gevoelens van verveling ontstaan. In de verveling, groeit de behoefte aan opwinding. Verveelde mensen, op zoek naar opwinding, komen in aanraking met hun schaduwkant.

De weg naar jezelf, is door de schaduw (Jung). En dus gingen we deze week op zoek naar onze eigen monsters... Om ze in de ogen te kijken, om de confrontatie aan te gaan.

 

Ik voelde mijn eigen weerstand toenemen. En zocht naar manieren om te vluchten. De confrontatie te vermijden. Maar daar waar het spannend wordt, moet ik juist zijn. En dus bleef ik. Werd het spannend, maar keek ik mijn monsters in de ogen. Verloren ze hun macht. En stond ik uiteindelijk aan het einde van de opleidingsdag, weer een stukje verder in mijn kracht.