31. dec, 2016

Op naar 2017!!

Ik dacht dat ik best lekker bezig was afgelopen jaar.... Het eerste jaar van mijn opleiding weten te combineren met mijn werk en gehaald, een aantal dingen van mijn bucket list weggewerkt, mezelf ingezet voor Alpe d'huzes en in sportief opzicht heb ik vele grenzen verlegd. Ik ben nieuwe wegen ingeslagen en volop bezig mijn dromen te realiseren.

 

Veel gebeurd, waanzinnig mooie en onvergetelijke ervaringen opgedaan! Vele nieuwe lieve, leuke mensen leren kennen en het het contact met bekenden verdiept.

Een jaar van uitersten. Van hoop en vrees, met een lach en een traan, met hoge pieken en diep dalen. Het jaar waarin ik gediagnosticeerd ben met MS, maar aan de andere kant fysiek fitter ben dan ooit.

 

Ik heb eruit gehaald wat er in zat, dacht ik... Maximaal geleefd. Recent zat ik samen met mijn supervisor van mijn opleiding. We bespraken mijn verslag. Mijn levensverhaal en een meta-analyse daarop. Welke gebeurtenissen hebben me gevormd tot wie ik nu ben? Wat waren de hoogtepunten en welke dieptepunten ken ik? Wat zijn mijn scriptthema's? In welke maskerstructuren verval ik in tijden van stress? In welk opzicht hebben die me ooit geholpen te overleven? Zitten ze me nu in de weg, of hebben ze nog steeds een voordeel? Wat zijn mijn drivers en conjuncties?

 

Je kunt een ander niet verder helpen, dan je zelf bent, is de opvatting. En dus werd ik gedwongen eens kritisch naar mezelf te kijken. Een verrijkende opdracht, maar geen makkelijke. Het werd dan ook een confronterend gesprek. 'Je hebt zo'n haast met alles, dat je vergeet stil te staan', zei mijn supervisor. Door zo te blijven rennen, ga je voorbij aan het leven. En schiet je je doel voorbij. Mis je de kans om bij de mooie momenten stil te staan en onthoud je jezelf net die intensiteit die het leven zo mooi maakt.

 

Tja... zo had ik het nog niet bekeken. 'Waarom heb je het nodig om zo te blijven rennen?' vroeg ze. 'Waar ben je voor op de vlucht...?'

Oef.... Die kwam binnen. Ze raakte een gevoelige snaar. Zorgvuldig bedekt verdriet, vond zijn weg weer naar de oppervlakte. 'Jouw taak is om te gaan rouwen, dat heb je onvoldoende gedaan.'

 

Zo sluit ik 2016 af. Met onverwerkt verdriet en de taak om te gaan rouwen. Tot zover lekker bezig;) Op naar 2017. Waarin ik in ieder geval van plan ben meer stil te gaan staan. Bij het hier en nu, bij de mooie en minder mooie momenten, bij het leven.