13. dec, 2016

Met ingehouden adem

 

Zondag liep ik nog een duurloop van 20 kilometer, vandaag ben ik weer even patiënt. Tijd voor de uitslag van de half jaarlijkse, post-kanker, controle. Iets waarvan ik de afgelopen tijd heb kunnen constateren, dat ik er niet meer zo mee bezig was. Te druk met heel veel andere, veel leukere dingen in het leven. Moe van alles wat met ziekenhuizen te maken heeft. En na 6,5 jaar goede uitslagen, is er stiekem ook wel meer vertrouwen, dat het wel goed komt met die controle. Ik voel geen rare dingen, dus ga er eigenlijk van uit dat er niks aan de hand is.

 

Tot gisteren mij het intens verdrietige bericht bereikte, van iemand in mijn omgeving. Altijd gezond geweest, maar nu zo'n zeurende pijn in zijn heup. Hij kon er niet van slapen, at paracetamol bij de vleet. Zonder resultaat, evenals de ingezette fysiotherapie voor die hardnekkige 'slijmbeursontsteking'. Bloedonderzoek was niet goed, dus een verwijzing naar de internist.

'Spierkanker', kanker van de weke delen. Op zoveel plekken uitgezaaid, dat beter worden er niet meer in zit. Maar slechts de vraag rest: 'hoe lang heb ik nog...?'

 

Ik sta gelijk weer met beide voeten terug op aarde. Geschokt, verbijsterd, verdrietig over zoveel oneerlijk leed... Mezelf weer bewust dat deze sluipmoordenaar toeslaat, wanneer je het het minst verwacht. Kanker is niet rechtvaardig, is genadeloos en heeft geen compassie. Het overkomt altijd de verkeerde. Een monster is het.... Iedereen bekend, die het gevecht ermee aan heeft moeten gaan.

 

Afgelopen nacht lag ik wakker en gingen mijn gedachten uit naar hen, die dit moeilijke bericht hebben moeten ontvangen. En is mijn angst voor het monster weer terug. Probeer ik vandaag de dag door te komen, maar is het lastig. Voelt het alsof de wereld verder gaat, maar ik niet incluis. Staat mijn wereld stil en tel ik af. Met ingehouden adem, tot ik hopelijk weer uitademen kan.

 

 

 

Heel zachtjes

bekeek ik

alles wat de wereld op mij gooide

en nog zachter

vroeg ik me af

waarom

 

(@Leezbaar)