2. dec, 2016

To start or not to..?

Het is weer de periode van ziekenhuiscontroles. Inmiddels een hectische tijd, met zoveel medische bagage. Het voelt een beetje alsof ik een abonnement heb, maar dan niet het leuke soort zullen we maar zeggen. Bloedprikken, onderzoeken, herhaalrecepten. En dat alles tussen mijn 28-urige werkweek, de opleiding die ik volg met alle deadlines die erbij horen, het programma van de kinderen, het nieuwe huis waarin geklust moet worden, de verhuizing die rap nadert en mijn voorbereidingen op een nieuwe sportieve uitdaging, door. Lekker druk;)

 

Over 1,5 week heb ik de periodieke post-schildklierkanker controle. De in MS gespecialiseerde neuroloog, heb ik al gezien.

To start, or not to..? That's the question op dit moment. Waar doe ik goed aan..?, is de vraag. Beginnen met injecties, die mijn kwaliteit van leven aantasten door de vele bijwerkingen? In de hoop dat ze het beloop en intensiteit van een ziekte verzachten, waarvan men zegt dat het er is, omdat ze ze ieder alternatief hebben uitgesloten..? Want er bestaat geen 'test' die deze ziekte aantoont of uitsluit. Geen positief of negatief, helaas. Je voldoet aan de criteria en alle andere opties zijn het niet, dus we veronderstellen dat je het hebt. Genetische afwijkingen, migraine, auto-immuunziektes, Lyme. Je kunt het zo gek niet bedenken, of ik ben er op getest. Tot 2 keer toe, zag ik 'Syfilis' op het labformulier staan. What were they thinking..? Ik begon me al zorgen te maken, over de indruk die ik achterliet.

 

Ik vind het nog al wat. Want stel nou dat ze het mis hebben..? En nu net die ene andere verklaring, gemist hebben? Dan ben ik mijn eigen immuunsysteem aan het onderdrukken met die spuiten, met alle gevolgen van dien. Ben ik voor niks iedere dag ziek, zwak en misselijk en een lopende jackpot voor virussen of bacterieen, die rond waren. Waardoor ik misschien mijn dagelijkse programma moet aanpassen. Er geen leukere moeder, partner, collega, etcetera op word. Van de gedachte alleen al, word ik chagrijnig.

 

Nope. Geen polonaise aan mijn lijf. Ik ben niet voldoende overtuigd van de meerwaarde op dit moment. En dus spreek ik met de neuroloog af, om in februari opnieuw de MRI in te gaan. 'Als blijkt dat het progressief is en de ontstekingen zijn toegenomen, dan ontkom je echt niet aan medicatie', zegt de neuroloog. Dat zien we dan wel weer. Ik heb het nu nog te druk voor MS.