21. nov, 2016

Cheers

Herinneringen trekken als een film aan me voorbij. Ik zie je nog zitten aan de bar van het café. Op mijn bruiloft, een maand later je eigen huwelijk. Net na de geboorte van jullie oudste dochter. Tijdens etentjes, of gewoon zomaar. Zoveel momenten, zoveel fijne, diepgaande gesprekken, zoveel van het leven. Altijd welbespraakt, scherp, gevat en met een dosis nuchtere humor.

 

Vorige week vierde je nog je 41e verjaardag. Vandaag ben je niet meer. 'Het lichaam is op' zei je. Je herkende jezelf niet meer in de foto's die je van jezelf zag. Kwijlend, ogen die het niet meer deden, spraakvermogen dat wegviel. Afhankelijk van anderen, aan een rolstoel gekluisterd. 'Het ziet er niet uit', waren je woorden.

 

Diep geraakt ben ik, door je moed. Wetende hoe je hing aan het leven. Vasthield aan de gedachte aan je kinderen. De laatste jaren zijn we elkaar uit het oog verloren, ben je nieuwe wegen ingeslagen en een nieuwe liefde getrouwd. Hadden we slechts sporadisch contact. Maar ik hoop, dat je verlangen nog vervuld is. En je de rust hebt kunnen vinden, om aan je laatste reis te beginnen.

 

Klote ALS!!!!! Verdomme.. Het maakt me zo intens verdrietig, boos en vooral zo vreselijk machteloos. Het is zo frustrerend te zien hoe zo'n sterk en krachtig mens, verslonden kan worden door zo'n rot ziekte. Hoe wreed is het dat je als pillendraaier, niet kunt voorzien in je eigen medicijn...?

 

Sjoerd, goede reis kerel. Ik hoop dat je verlichting en rust vindt. En je lichaam je niet meer zal belemmeren, in alle dromen die je hebt. Hope we'll meet again, cheers...