14. nov, 2016

Waarom makkelijk, als het ook moeilijk kan?

Je hebt van die thema's die maar blijven terugkomen in je leven. Gewoontes en reactiepatronen, die maar moeilijk te veranderen zijn. Dit zijn strategieën ooit in je vroege kindertijd vorm gekregen, omdat ze je toen een voordeel opleverden. En waarvan je keer op keer moet constateren, dat je wederom volgens dat script gehandeld hebt. Vooral in stressvolle situaties verval je er in. Ook als dat tot pijn of mislukking leidt.

 

Levensscripts, noemen ze dat in de Transactionele Analyse (TA). Een onderwerp waarmee ik op dit moment in mijn opleiding bezig ben. Ik ben me inmiddels bewust van mijn eigen scripts. En ik weet volgens welke strategieën ik zelf geneigd ben te handelen.

 

Zo lang als dat ik me kan herinneren, kies ik bijvoorbeeld voor de moeilijkste weg. Waarom makkelijk, als het ook moeilijk kan? Hoor ik het innerlijke stemmetje vaak zeggen. Ik ga door tot het naadje. Of dit nu op het gebied van opleiding, werk of op sportief vlak is. Ik wil altijd meer, mezelf verbeteren, altijd alles wat er in zit. Voor minder doe ik het niet. Het is helemaal, of helemaal niet. Er zit niks tussen in.

 

Voor het eerst een berg op fietsen en de keuze hebben uit 3 routes..? Ik neem de moeilijkste, hoef ik geen seconde over na te denken. Vooraf althans, tijdens die beklimming was het een ander verhaal. What was i thinking..?

Waarom..? Geen idee. Het is een onbewust besluit, dat ik ooit genomen heb. Waarvan ik me de aanleiding niet eens kan herinneren.

 

Ook in deze tijden van stress met de diagnose MS, val ik terug op mijn oude strategie. Ik heb dit jaar de Mont Ventoux en de Croix de Fer beklommen, ben 4 keer achter elkaar de Alpe d'Huez op gefietst en heb me ingezet voor Alpe d'HuZes. Ik heb het eerste jaar van een opleiding afgerond naast mijn 28-urige werkweek en ik heb een halve marathon gelopen.

Inmiddels zit ik volle tattie in het tweede jaar van mijn opleiding, zit er een verhuizing aan te komen waarvoor nog een heleboel geklust moet worden en heb ik mezelf een nieuw sportief doel gesteld. Nog vele malen uitdagender, dan alles wat ik tot nu toe gedaan heb. Want hé, het moet wel grensverleggend zijn natuurlijk.

 

Waarom...? Vroeg iemand me gisteren tijdens een borrel. 'Je hebt al zoveel het komende jaar.. Waarom wil je dat..?' Tja... Ik kan me voorstellen hoe het er voor anderen uit moet zien... Een post- kanker en MS-lijf waarmee ik de ene dag alles kan doen wat ik wil, maar de andere dag niet vooruit te branden is. En waarvan delen ook nog ineens uitvallen, om het de dag erna weer te doen. Daarnaast ontbreken mijn 4e en de 5e versnelling, door het slikken van bètablokkers. Waardoor ik met mijn hart, nooit de prestatie van anderen zal kunnen evenaren. Op de bank blijven zitten, zou een stuk makkelijker zijn.

 

Maar ik doe het niet voor anderen, noch om mezelf met anderen te meten. Ik doe het voor mezelf! Het zijn mijn eigen grenzen die ik verleg. Nu, omdat het nu nog kan en misschien volgend jaar niet meer. En op mijn manier, via de allermoeilijkste weg. Waar ik me terdege van bewust ben. En misschien moet ik afhaken, wint MS eerder van me dan ik van mezelf. Maar if so, dan so be it. En heb ik in ieder geval alles eruit gehaald wat er in zit. En zal ik nooit gaan denken: had ik het maar geprobeerd.