19. okt, 2016

Pain is temporary, but the memory is forever

 

Nooit geweten dat je op zoveel plekken pijn kunt hebben.... Mijn heupen, bovenbenen, nek, enkels, kuiten, armen. Zelfs mijn handen doen zeer. Geradbraakt, dekt de lading nog het best. Ik kom de trap niet op en al helemaal niet af. Omdraaien in bed is een hele klus. Eenmaal overeind, moet ik eerst opstarten. En dan strompel ik als een oude vrouw rond.

 

Met een glimlach, dat wel... Want mijn ongemak wordt niet door mijn MS veroorzaakt. Deze keer niet. Wel door de TCS halve marathon van Amsterdam. Waarin ik afgelopen zondag mijn grenzen verlegd heb. De eerste keer 21,1 kilometer! Eindelijk mijn wens: het uitlopen van een halve marathon, weg kunnen strepen van mijn bucketlist. Het afvinken van dingen die ik in dit leven dolgraag gedaan wil hebben. Iets waar ik steeds meer haast bij geboden is. Nu het leven me opnieuw uitdaagt met MS, na schildklierkanker te hebben gehad.

 

Genoeg wake-up calls gehad. Om niet te wachten, niet uit te stellen. Maar te genieten van het leven. Ervaren, voluit in het leven te duiken, intens... Met passie in het leven staan. Live it to the max!!

Want ik wil allesbehalve aan de zijlijn van het leven staan. En moeten aanschouwen hoe anderen verder gaan, daar waar ik zelf niet deel kan nemen. Been there, not ready to go back.

Ik wil dat mijn lief me kan blijven zien als zijn maatje en geliefde.... Lief, intelligent, intens, bij vlagen eigenwijs, goed gebekt en vol passie. Een lekker wijf! Niet als een patiënt... Iemand waarvoor hij moet zorgen. Funest voor je menswaardigheid, funest voor de gelijkwaardigheid in je relatie. Althans zo heb ik dat ervaren. Een normaal leven wil ik, de onbezorgdheid terug. En aangezien dat in zijn totaliteit niet meer gaat, zoek ik het maar in de momenten.

 

16 Oktober 2016. Top weer, top event, geweldige sfeer... Even geen MS, maar 1 van duizenden. Samen met mijn lief en zwager. Die ervoor kiezen samen met mij te lopen, in plaats van zelf een goede tijd neer te zetten. Uiteraard ben ik kapot gegaan....Bigtime.... Verzuring, pijn, kramp, hoofdpijn, het hele pakket... Achteraf bleek, dat ik 93% van het traject, anaeroob gelopen heb. Lees: in de verzuring. Maar ik liep door, zonder te stoppen. Vastberaden mijn doel te bereiken. Opgeven was echt geen optie. Huilend kwam ik over de finish. He-le-maal kapot. Maar, I made it....

 

Geen idee hoe mijn toekomst eruit ziet, hoe lang mijn leven nog zal zijn. Hoeveel vreugde, of verdriet ik nog zal kennen. Hoe lang ik de dingen zal kunnen blijven doen, die me zo lief zijn. Hoe lang ik nog ongehinderd, van mijn kinderen zal kunnen genieten. Geen idee, hoe snel MS me zal overnemen. Maar zondag was ik gezond. Was ik 1 van velen. Dus hoeveel pijn ik nu ook heb, hoe geradbraakt ik me voel. Het maakt niet uit. Want this pain is temporary, but the memory is forever.