12. okt, 2016

Superpower

Al maanden ben ik bezig mezelf voor te bereiden, op de halve marathon van Amsterdam. Iets wat ik op mijn bucketlist heb staan. En dan wil ik ook nog het liefst finishen, binnen 2 uur! Waarom..? Dat is moeilijk uit te leggen. Zeker met een diagnose MS, een instabiel post-kankerlijf en ouderdom die toeslaat. 'Waarom maak je het jezelf zo vreselijk moeilijk..?', is dan ook een frequent gestelde vraag.

 

Ik weet het... Ik mag blij zijn dat ik überhaupt in staat ben om te rennen. Genoeg lotgenoten, die hun renschoenen in de kast hebben moeten zetten. Helemaal niet meer kunnen lopen, afhankelijk zijn van een rolstoel of andere hulpmiddelen. Dus ik mag niet klagen. Ik kan in ieder geval nog doen, wat ik zo graag doe.

 

Maar het is een doel dat ik mezelf gesteld heb! Ooit, toen ik zat te koekeloeren met een krachtloos en uitgeput lichaam. Althans, wat ervan over was na behandeling tegen schildklierkanker.. Het was toen, dat ik mezelf voornam voorbij de grenzen van mijn lichaam te knokken. Grenzen te verleggen, idealen te formuleren en het was toen, dat ik mijn doelen gesteld heb.

 

En als je denkt dat dat een makkie was, heb je het bij het verkeerde eind. Voor iedere meter heb ik moeten knokken! Een ijzeren discipline heb ik er voor nodig gehad. Met als resultaat dat de afstanden die ik kan rennen, steeds langer werden. En ik beetje bij beetje, steeds sneller werd. Op 1 uitzondering na... Hoe veel ik ook train, wat ik ook doe. De eerste 5 kilometer, ben ik niet vooruit te branden. Ik zie sterretjes, begin te zweven en ga helemaal kapot.

 

Tot mijn grote frustratie. Want alhoewel ik na die eerste kilometers het tempo kan lopen dat nodig is om binnen de 2 uur te finishen. Gaat dat niet lukken, door die eerste kilometers. Iets waar ik me maar moeilijk bij neer kan leggen.

Inmiddels weet ik, dat de oorzaak een zuurstoftekort is. Door de hoge dosering bètablokkers die ik slik, is mijn hart simpelweg niet in staat de frequentie voldoende op te hogen en genoeg zuurstof rond te pompen. Dus door het tekort dat ontstaat, ben ik genoodzaakt op de rem te gaan staan.

 

Tja, dat finishen binnen de 2 uur moet ik dan misschien maar bijstellen. Knarsetandend, dat wel. Of ik moet in staat zijn na 5 kilometer de opgelopen vertraging weer in te halen. Maar of ik in staat ben om zo ver boven mezelf uit te stijgen, is maar zeer de vraag. Dus stel ik mijn doel noodgedwongen bij. Naar: een halve marathon uitlopen en er ook nog van genieten. Maar hoop ik stiekem op superpower. En op iets waar mijn hart sneller door gaat kloppen misschien.