3. okt, 2016

Memento mori

 

Zo eenzaam in de massa

zonder hand die zegt ik heb je

in de eeuwige stroom der dingen

langzaam stervend als mens

och ga dan remmen

(@Leezbaar)

 

 

Vorige week zag ik Marieke Vervoort in een uitzending van De Wereld Draait Door. Een succesvolle, Belgische, rolstoel-atlete en deelneemster aan de Paralympics. Niet te gast vanwege haar sportieve prestaties, maar wel vanwege de euthanasieverklaring die ze heeft. Iets waar ze heel open over is, maar waar de volledige wereldpers vervolgens overheen viel, tijdens Rio 2016.

 

Inmiddels zijn er alweer vele andere actualiteiten, waar de media zich mee bezighouden. Maar het onderwerp laat me niet los en blijft me verontwaardigen.

Ik sta er versteld van, dat Marieke zich genoodzaakt voelt zich te verantwoorden voor haar keuze. Dat ze in een uitzending van DWDD intieme beelden aan wildvreemden laat zien, die moeten 'bewijzen' dat er op momenten in haar leven wel degelijk sprake is van uitzichtloos en ondraaglijk lijden. Beelden waarin ze op mensonwaardige wijze ondraaglijke pijn heeft en alles bij elkaar gilt.

 

Het is ongelooflijk, dat euthanasie in Nederland en België, pas sinds 2002 wettelijk geregeld is. Dat het anno 2016 bij onze buren in Duitsland, nog altijd bij wet verboden is. Dat er maar 3 staten in de Verenigde Staten zijn, waar 'Death with Dignity Act', is toegestaan. En dan ook nog slechts indirect. Er mag geen arts aanwezig zijn en mensen moeten zelf het dodelijke middel tot zich nemen. In 2009 probeerde in Italië de Rooms-Katholieke kerk er nog alles aan te doen te voorkomen, dat sondevoeding bij een vrouw die 17 jaar in coma lag, gestopt werd. Er in die kwestie, nog altijd wordt gesproken van 'moord'.

 

Wie zijn wij als mens om voor een medemens te bepalen, of hij of zij verder moet bij uitzichtloos en ondraaglijk lijden..? Voor een ander te bepalen wat wel of niet draaglijk is..? Als het om jezelf zou gaan, zou je dan niet de keuze willen hebben om te zeggen: 'Tot hier en niet verder, mijn grenzen zijn bereikt'?

 

Ik moet er persoonlijk niet aan denken. Van de gedachte alleen al, word ik heel onrustig. Dus nu ik de diagnose MS heb en de kans er in zit, dat ik ook zelf ooit op dat punt beland, was 1 van de eerste vragen aan mijn behandelaar dan ook: 'Werken jullie mee aan een euthanasieverklaring en respecteren jullie mijn regie ten aanzien van wat ik als ondraaglijk en uitzichtloos lijden ervaar?'.

 

Ik kreeg begrip. En alhoewel de gedachte dat het kan als het nodig is, voor mij op dit moment genoeg is. Ik het regelwerk voorlopig geparkeerd heb, in de hoop dat het nog heel lang niet aan de orde zal zijn. Geeft het gevoel van regie, over mijn eigen grenzen. En brengt die wetenschap me rust. Memento mori. Ik hoef niet verder, als het niet meer gaat. Die keuze heb ik gelukkig wel. Nu de rest van de wereld nog.