2. sep, 2016

De monsters zijn terug

Ik dacht dat ik had afgerekend met monsters. De leeftijd voorbij was, dat ze zich verstopten in de donkere hoekjes van mijn slaapkamer. Waar ze in mijn verbeelding, groteske en duistere vormen aannamen. En ik genoodzaakt was me te verstoppen onder mijn dekbed. De rest van de nacht voor het dilemma stond, of ik zou kiezen voor de zuurstof erboven, of de veiligheid eronder. Ik koos altijd voor het laatste... Ik was niet zo'n held.

 

Net nu ik dacht te wennen aan de gedachte dat MS in een verre toekomst mijn leven zou kunnen gaan bepalen, nam het me te grazen. Volledig onverwachts, op een slinkse, laffe en doortrapte manier. Buiten mijn gezichtsveld vanachter beslopen en in de rug aangevallen. Van het ene op het andere moment, legde het me volledig lam.

 

Het was warm, heel erg warm. Zo'n warmte die met de dagen cumuleert en zo drukkend is, dat je bijna hoopt op de opluchtende ontlading van onweer. Een warmte die dik en stroperig over de stad heen lag. En het tempo van het normaal gesproken zo jachtige stadsleven, drastisch omlaag bracht. Zo'n verzengende warmte die de nachten lang en rusteloos maakt.

Ik werd wakker en merkte direct dat ik moeite had met het gebruiken van mijn armen en benen. Mijn voetzolen getergd door pijnlijke stroomstoten. Het praten bemoeilijkt door een gevoelloos gehemelte. Mijn ogen stelden niet meer scherp en hoe ik ook bleef knipperen, het beeld bleef wazig. Mijn lichaam leek kortsluiting te hebben. Het weigerde dienst.

 

De paniek sloeg toe. Overvallen en gevangen gezet in mijn eigen lichaam, door multiple sclerosis. Dit is het dus... Grillig, onvoorspelbaar, slinks en vals. Een monster, dat je opeist wanneer het wil. Die het niet eerlijk en in your face speelt en 1 die je ziet aankomen. Maar laf en gemeen is. En je onzichtbaar besluipt.

 

Met het dalen van de temperatuur, kreeg ik beetje bij beetje mijn lichaam weer terug. Maar de angst laat zijn sporen na. En kleuren de dagen weer verdrietig. 's Nachts verstop ik me weer onder mijn dekbed. Op zoek naar veiligheid en geborgenheid. Op de vlucht voor de angst voor het onbekende en alle narigheid. Maar het lukt niet. Er komt geen geruststelling, geen garantie dat het allemaal goedkomt. MS zal voor altijd op de loer blijven liggen en zal toeslaan wanneer het wil. Ik heb mijn kindertijd al heel ver achter me liggen. Maar de monsters zijn helaas weer terug.