19. aug, 2016

The only way is up

Het voordeel van rock bottum zitten, is dat je nog maar 1 kant uit kunt. Omhoog. Dus langzaam aan begin ik uit het diepe dal op te krabbelen, na er weken in vast te hebben gezeten. Parkeer ik de euthanasieverklaring, waar ik mee bezig was in een poging regie te vinden in een volstrekt regieloze situatie. En probeer ik afstand te nemen van alles wat negatieve energie kost.

Desalniettemin blijft het meer dan klote, om opgescheept te zitten met de diagnose MS. Ook al weet ik ook wel, dat het beloop mild kan zijn. Dat niet alle mensen achteruit hollen. Kan, want de neuroloog heeft geen idee en kan me niet geruststellen. Voor hetzelfde geld zit ik volgend jaar wel in een rolstoel, zoals mijn lotgenoten die ik in de wachtkamer van het MS-spreekuur voorbij zag komen.

 

Laten we eerlijk zijn. MS is niet iets wat je graag in je rugzakje wilt hebben. Daar valt niks aan te verzachten. Hoe lief bedoeld ook. Niemand heeft als ideaal plaatje een ziekte die ervoor kan zorgen, dat je je leven niet meer kunt leiden zoals jij dat wilt. Niemand zegt yes, tegen een ziekte die je dingen ontneemt. Niemand wil beperkt worden door zijn lichaam in het doen en laten. En al helemaal niemand wil gekenmerkt worden door invaliditeit en afhankelijkheid. In schril contrast met die vrouw, die blakend van gezondheid, 1 brok vitaliteit en kracht uitstraalt. 

Nope. Ik ook zeker niet. De dreiging alleen al, is een zware last om mee te torsen. En daarbij, ik vond eerlijk gezegd dat ik mijn portie wel gehad had. Man man, wat een hoop ellende.

 

Maar ik heb geen keuze. Het is wat het is. Ik zal het ermee moeten doen. Gelukkig heb ik wat dat betreft, wel een keuze. Ik kan alvast stoppen met leven, plaatsnemen achter de geraniums. Dingen laten, want -stel nou dat..?- Mijn hele leven inrichten op wat zou kunnen gaan komen. En mijn gezin opschepen met een zuur, verbitterd en chagrijnig mens. Of ik kan doorgaan met leven, alles eruit halen wat er in zit, mijn dromen najagen, live it to the max! En zien waar het schip strandt.

 

Ik word gelukkiger van het laatste... En dus richt ik me op de dingen die me blij maken. Haal ik mijn dromen weer uit de kast en ga ik door met ze na te jagen... Klim ik beetje bij beetje dat dal uit. Omhoog. En probeer ik vast te houden aan de gedachte: the only way is up.