11. aug, 2016

Herinneringen, in foto's bevroren

Het zijn de laatste dagen van onze vakantie. Een vakantie waarin we vele kilometers hebben afgelegd. Rijdend door Europa, op weg naar zon, zee en vergetelheid. Op zoek naar mediterrane sferen en ontspanning. Van Italië naar Frankrijk, van de mozzarella's naar het land van camembert en brie. En van de Elba Bianco, naar de Provençaalse rosé. Duizenden kilometers asfalt vreten, die onder begeleiding van de klanken van Dire Straits en een revival van andere golden oldies, achter ons verdwijnen. Terwijl om ons heen het landschap langzaam verandert. Van de Zwitserse hoge bergen met felle contrasten tussen witte toppen en blauwe luchten, naar de glooiende heuvels van Toscane. Waar het licht in oranje tinten diffuus overheen strijkt en alles verzacht. Van de kristalheldere verscholen baaien van Elba, naar het azuurblauwe water aan de côte d'Azur.

 

Op de vlucht voor alle zorgen. Moe van al het verdriet. Op mijn renschoenen, leg ik in totaal ruim 90 kilometer af. Over rotsachtige paden, langs verlaten baaien en over stoffige weggetjes. Ik loop en loop, meter na meter. Wanhopig trachtend te voelen dat ik leef en tegelijkertijd in een poging eraan te ontsnappen. De staat van 'het zijn' en zorgeloosheid te bereiken. Waarin er geen gisteren of morgen bestaat, alleen het hier en nu.

Maar blijkbaar kun je niet wegrennen voor verdriet. Want het overvalt me als ik wakker word en het is er als ik ga slapen. En het achtervolgt me 's nachts in nachtmerries waaruit ik badend in het zweet ontwaak, of op momenten waarop ik net even 'vergeten' lijk te zijn.

 

Hoe vaak zou ik dit nog kunnen doen? Denk ik bij alles wat ik doe. Op blote voeten over het strand langs de waterlijn lopen, steile paadjes naar verscholen baaitjes afdalen, met mijn mannen zwemmen en naast elkaar liggen in de branding. Hoe geef ik in de tijd die me nog gegund is, invulling aan mijn leven...? Kan ik mijn eigen grenzen wat betreft kwaliteit van leven respecteren, zonder de belangen van mijn kinderen en lief uit het oog te verliezen..? Moeilijke keuzes, moeilijke gesprekken, heel veel verdriet. Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk leuke herinneringen te genereren voor mijn kinderen. Momenten, voor altijd in foto's bevroren. In de hoop dat mijn kinderen me op deze manier zullen herinneren. In de hoop dat de herinnering, beantwoord zal worden met een lach.