3. jul, 2016

Yolo!

 

Met een brak hoofd werd ik vandaag wakker. Met een promillage, dat ongetwijfeld nog steeds alle grenzen overschreed. Het resultaat van een huwelijksfeestje. Zo'n zeldzame avond, waarop alles lijkt te kloppen en tijd niet bestaat. Leuke mensen, stralend bruidspaar, muziek uit mijn studententijd waarop iedereen losgaat. Lekkere happen en niet onbelangrijk, een lekker glas wijn. Ik heb de hele avond gedanst. Ben helemaal opgegaan in het moment. Gelachen, genoten, maar vooral geleefd. Zelfs mijn killerheels konden de pret niet drukken. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, toch..? .

 

Even geen zorgen, geen ziekenhuis, geen moeilijke keuzes. Even geen MS. Maar geraakt worden door de liefde van 2 mensen. Die dat op tedere wijze verwoord hadden in hun wedding vows. Vanuit het hart geschreven, kwetsbaar en ontroerend uitgesproken. In het bijzijn van vrienden en familie. Omgeven door een aura van licht, door de zon die hen precies op dat moment door de hoge ramen van de kerk, verlichtte. Een traan liep over mijn wang. En ik was niet de enige.

Having a good time... Maximaal genieten, precies zoals ik in het leven wil staan. Dansen en flirten met die leuke man, die ik toevallig mijn lief mag noemen. Even geen patiënt, maar een vrouw. Die ervan geniet dat besef, ook in de ogen van haar echtgenoot te zien.

 

God, wat houd ik ervan om op deze manier te kunnen leven... Te kunnen ervaren, voelen, zien en te kunnen bewegen hoe ik dat wil. In eigen regie en in volledige autonomie. Niet gehinderd door mijn lichaam of beperkingen. Vrij en op menswaardige wijze. Dit is hoe ik mijn leven wil leiden. Dit is hoe ik de tijd die ik nog heb, in wil kunnen vullen. Genieten van het moment, van iedereen die mij lief is; genieten van het leven. Yolo...You only live once: if you live it right, once is enough (Plato).