28. mei, 2016

Let's rock that mountain!

Boosheid, verdriet, machteloosheid, ongeloof. Het passeert allemaal de revue sinds 9 mei, de dag waarop ik de diagnose MS kreeg. Ze zullen vast een fout gemaakt hebben, dit kan toch niet over mij gaan?!

Vanuit de spreekkamer van de neuroloog, worden we bij een verpleegkundige naar binnen geschoven. Die ons wegwijs maakt in de wereld van medicatie, bel-instructies en what to expect. 'Gelukkig is bijna niks acuut bij MS', vertelt ze ons. Das mooi, denk ik. En ik ontspan, misschien valt het mee. Met een schuin oog kijk ik naar mijn Lief, die er nog steeds verdwaasd bij zit. Misschien moet hij maar op zoek gaan naar een fruitig, jong, gezond kippetje, in plaats van deze bouwval.

 

'Acute blindheid, verlamming, incontinentie, allemaal vervelend maar niet spoedeisend.' Hoooooo, wacht even. Incontinentie..??!! Meevallen..? Dat overschrijdt mijn grens van menswaardigheid, by far!!! Zie nog maar begeerlijk te zijn voor je partner, met een luier in je broek. Zie jezelf nog maar eens vrouwelijk te voelen, met een up and go. Bye bye lingerie, hello granny's..? No way... Verschuiving van een partnerrelatie, naar verzorger-patiënt? Been there, done that, not going back. Hell no!

 

Het moet niet gekker worden. Ik ben fitter dan ooit, maar heb blijkbaar een ziekte die mijn kwaliteit van leven ernstig aan kan tasten. Maar hoe, wanneer en hoe ernstig, dat kunnen artsen niet voorspellen. Zelfs de ziekte zelf, blijft een waarschijnlijkheidsdiagnose. Hoe ga ik daarmee leren leven..?

 

Ik heb geen idee en worstel met vraagstukken over kwaliteit van leven, grenzen en andere dilemma's. Ik kom er niet uit en concludeer dat het ook niet hoeft. Richt me op het hier en nu. Kom uit mijn comfortzone en besluit ja te zeggen tegen de organisatie van Alpe d'HuZes. Die me bellen en vragen een rol te spelen in de openingsceremonie. Waarom ook niet? Mijn wereld is toch al gek geworden.

 

'Moet je wel meedoen aan Alpe d'HuZes en die berg op gaan fietsen?', vragen mensen me. Maar natuurlijk ga ik! Juist nu!! Om het leven waar ik zo intens aan hang, te vieren! Vooral nu, vanuit mijn passie voor het leven. Ook al is het met een lach en een traan, maar dat is hoe het leven is. Opgeven is geen optie. Achter de geraniums zitten al helemaal niet. Laat maar komen die pukkel. Let's rock that mountain!