14. apr, 2016

Terwijl de narcisten verder bloeien

Aangezien ik nog steeds geen duidelijkheid heb over hoe mijn toekomst er uit gaat zien, probeer ik vooral te blijven in het hier en nu. Probeer ik mindful door het leven te gaan, tussen alle onderzoeken door. Te genieten van de kleine momenten. Te zijn, zonder te denken aan verre toekomst of prognoses. Aandacht te hebben, voor hetgeen me omringt.

 

En dus kom ik de dagen door in de tegenwoordige tijd. Word ik blij van kleine dingen, die me laten glimlachen. Zoals uitspraken van mijn zoontje. Die zo vreselijk blij is met zijn nieuwe fiets met 'versnelheden' en regelmatig tegen me zegt: 'Mama kijk eens hoe mooi die narcisten bloeien!!!'. Uitspraken waarvan ik hoop, dat hij ze zo lang mogelijk zal blijven doen. Aandoenlijk dat ik ze vind.

 

Ik beleef het voorjaar intens. Lig 's ochtends stil te luisteren naar het gefluit van de vogels. Snuif de geur van pas gemaaid gras op, die de lucht doordrenkt. Geniet van de warmte van zonnestralen, op soms de meest onverwachte en kleine momenten. Stop tijdens het fietsen, bij een weiland vol fruitbomen in bloesem. Gewoon, om te voelen hoe blij ik er van word. Of sta ik stil bij een bloeiende magnolia, waarvan ik de bloemen zo mooi vind. Geraakt door het kleurenpalet, na een winter vol grauw grijs.

 

Kleine momenten, groots effect. Een compliment, een aardig woord een lief gebaar van troost. Het maken van verschil voor een ander, hoe klein ook. Het gevoel hebben van betekenis te zijn. Ertoe te doen. Het zijn zulke dingen die mijn leven zinvol maken.

 

Ik verlang naar onze vakantie. Kijk uit naar tijd door brengen met mijn Lief en kids. Hoop op lange zonnige dagen, vol zorgeloosheid. Even aan mijn realiteit ontsnappen. Hoop op het maken van herinneringen, die ik voor altijd zal blijven koesteren. Hoop op onuitwisbare indrukken, in een wereld vol vluchtigheid. Ik tel af, in het hier en nu. Ik tel de laatste dagen af, terwijl de narcisten verder bloeien.