3. apr, 2016

Vandaag had ik vleugels

Vandaag reed ik de Volta Limburg Classic Toertocht. Urenlang heuvelen door Zuid Limburg en de Voerstreek. Wat verrassend soepel ging, na een winter fietsen en voorbereiden voor Alpe d'HuZes! Het was genieten! Genieten van het Lente weer, genieten van de geweldige ansichtkaart-uitzichten, genieten van mijn fitte lichaam. Dat steeds gespierder en afgetrainder raakt. Door het strakke regime, van 3 keer per week fietsen en 2 keer hardlopen.

 

54 Persoonlijke records stonden er vandaag op de teller! Ik ben fit! En klaar voor Alpe d'HuZes 2 juni. Klaar om boven mezelf uit te stijgen.

Maar de blijdschap, gaat gepaard met weemoed. Want hoe lang nog..?, vraag ik me af terwijl ik de heuvels op dans. Denkende aan mijn medische realiteit. Mezelf ook bewust dat het vanaf nu, mijn 41e jaar, vast alleen nog maar downhill zal gaan. Fitter dan dit, ga ik nooit meer worden.

 

Afwijkingen op de MRI van mijn hersenen, waarvan men niet weet of het ontstekingen of infarcten zijn. Ik ben er nog steeds niet uit, op welk scenario ik nu moet hopen.. In en uit MRI's geschoven worden, genetisch onderzoek, onderzoek naar auto-imuunziektes, echo van mijn halsslagaders, bloedonderzoek (12 buisjes!), een ruggemergpunctie. Pijn, leed, verdriet en eenzaamheid, het zijn allemaal aspecten waar ik mee te dealen heb. Waarin ik me probeer staande te houden, er probeer betekenis aan te geven. Hetgeen me zwaar valt, zeker na al het leed en verdriet van de afgelopen jaren.

 

Het zijn onzekere tijden. Waarin ik zoek naar antwoorden en richting. Maar vandaag mocht ik genieten. Even afstand van mijn zorgen, even vluchten uit mijn werkelijkheid. Vandaag was ik niet anders dan anderen en was ik sterk en gezond.  Vandaag leefde ik mijn dromen en had ik vleugels. Vandaag, was het een goede dag.