9. mrt, 2016

Voorjaarsonrust

Het is onrustig, op mijn afdelingen met dementerenden in het verpleeghuis. De één zet de kraan in haar keukentje uren lang open met wat handdoeken erin, zodat de kamer blank staat en ze drie verdiepingen lager nog steeds bezig zijn alles opnieuw te witten. De ander kleedt zich demonstratief uit in de huiskamer en eist naakt dat iedereen 'haar' huis verlaat. Iedereen die in haar buurt komt, van zich af meppend. Barricades opwerpend, door banken omver te gooien.Tot verbijstering van bezoek, die niet weten wat ze hiermee aan moeten vangen. Laat staan, dat ze weten waar ze moeten kijken.

 

Mensen schelden en mopperen op elkaar: 'Houd je kop!'. Zijn onrustig en prikkelbaar. Er wordt met volle urinaals en servies gegooid, geschopt, gebeten, gescholden. Bewoners hebben een kort lontje en kunnen weinig hebben van elkaar.

 

En dan zijn er nog sommige heren. Daar waar voorkomendheid normaal gesproken de boventoon voert, is er nu vaker dan anders sprake van ontremming. Er wordt gegrepen naar borsten en billen, de meest uiteenlopende (oneerbare) voorstellen gedaan en een enkeling doet zelfs een dappere poging een (verzorgende) dame, zijn bed in te krijgen.

 

Allemaal gedrag waarvoor ik word ingeschakeld. En liever gisteren, dan vandaag natuurlijk, gezien alle emoties die het oproept. Dus, heb ik het druk. Met gemoederen bedaren, een luisterend oor bieden, problemen in kaart brengen, naar oplossingen zoeken, het hanteerbaar houden.

Het voorjaar hangt weer in de lucht. En dat zal ik weten ook....