7. mrt, 2016

I want it all

Nog altijd in afwachting van de afspraak in een ander ziekenhuis, ben ik blij met de hectiek van het dagelijkse leven. Dat me volledig in haar greep heeft. De dagen blijven te weinig uren hebben, voor hetgeen ik er allemaal in wil doen. Werken, opleiding, studeren, drie keer per week op de racefiets, 2 keer per week hardlopen, supervisie, intervisie, voorbereidingen voor Alpe d'HuZes, bloggen, ga zo maar door. Daarnaast hebben de jongens samen 4 keer per week hockey en laat ik ook de logopedie, plas-fysiotherapie en de orthodontist niet vergeten. Ik vraag me vaak af, hoe ik het allemaal geregeld moet krijgen.

 

Maar komt de rek niet uit de breedte, dan wel uit de lengte. Dus begin ik mijn dag regelmatig, door om 6.00 op de fiets te zitten, of door de velden te rennen. Never a dull moment, als werkende, studerende en bloggende moeder die ook nog mee doet aan Alpe d'HuZes;)

 

Maar om eerlijk te zijn, wil ik er niks van missen. I want it all en ik heb ook nog haast! Want ik weet niet hoe mijn toekomst er uit gaat zien met alle medische onzekerheden, dus moet het nu of in ieder geval zo snel mogelijk. Vanuit de gedachte dat ik niet weet, of het anders nog wel mogelijk zal zijn. Met als bijkomend voordeel, dat ik niet teveel tijd heb om na te denken. Althans, overdag. Want de nachten zijn een heel ander verhaal. Badend in het zweet word ik met grote regelmaat 's nachts wakker, van scenario's waar ik vervolgens alleen maar stilletjes van moet huilen. Nu gelukkig nog slechts nachtmerries, maar met de angst dat het mijn realiteit zou kunnen worden.

 

Het moeilijke vind ik in dit hele verhaal, dat ik met mijn gebruikelijke copingstijl niet uit de voeten kan. Daar waar ik me tijdens kanker altijd vasthield aan de toekomst en het me daarmee lukte om voorbij alle ellende te kijken. Vol kon houden, met het uitzicht op verbetering. Is het juist nu mijn toekomst, waar ik niet aan kan en wil denken.

 

Ik voel me verloren, zonder houvast aan mijn overlevingsmechanisme. En dus ren ik maar verder in het hier en nu. Zodat ik geen kans heb stil te staan, zodat ik geen kans krijg om na te gaan denken. En laat ik me afleiden door alle activiteiten. Laat ik me bezighouden door het leven.