22. feb, 2016

Terwijl de klok rustig verder tikt

Er zijn van die zekerheden in het leven die nooit zullen veranderen. Zoals het gegeven, dat tijd verstrijkt en de klok altijd verder tikt. Minuten worden uren, dagen worden weken, weken worden maanden. Het leven gaat door, wat er ook gebeurt. Ook al lijkt mijn tijd stil te staan, in afwachting van een afspraak in een ander ziekenhuis. Waar expertise hopelijk duidelijkheid kan verschaffen in het wel of niet hebben van een ziekte, die mijn toekomst zal bepalen.

 

Het heeft iets absurds, dat ondertussen alles gewoon verder gaat. Business as usual. Kinderen, werk, studeren, voorbereidingen voor Alpe d”HuZes. Life goes on. Terwijl ik me bij alles afvraag, of ik het in de toekomst ook nog zal kunnen blijven doen..? De ironie. Ben ik net vanuit mijn hoofd meer in mijn lichaam in gekropen, dreigt er een ziekte waardoor ik beetje bij beetje het gevoel in mijn lichaam kwijt zal raken en ik opgesloten zal raken in mijn hoofd.

 

Al die moeite die het me heeft gekost, de scherven waar mijn lichaam na kanker nog uit bestond, weer bijeen te rapen. De wilskracht en volharding die nodig was om in beweging te komen. Om nu alles wat ik bereikt heb, beetje bij beetje weer in te kunnen leveren...? Tot invaliditeit en afhankelijkheid rest...? Ik vind de gedachte alleen al ondraaglijk.

 

Ik hoop op een onschuldige verklaring voor de afwijkingen op de MRI, de gevoelloze stukken op mijn arm en been, de stijve vingers, de moeite met praten die ik soms ervaar. Maar ik kan niet anders dan afwachten, aanvaarden en zien wat de tijd zal leren. Afwachten, terwijl de klok rustig verder tikt.