10. feb, 2016

Have mercy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Door onzekerheid omhuld,

wachtend op mijn lot.

Zo triest in eenzaamheid,

alleen in mijn lijden, zo kapot.

 

Waar de kilte van pijn en verdriet mijn hart bedreigt,

altijd zo vol liefde en passie, zo veel gegeven.

Zoveel anderen getracht te beroeren,

met tederheid, compassie, mijn zijn, mijn leven.

 

Maar nu zo bang, zo vreselijk alleen,

voel ik me verlaten.

Door het leven, door het lot,

door betekenisloosheid en mensen die haten.

 

Het houdt maar niet op,

het leven blijft me maar uitdagen.

In een misplaatste veronderstelling,

dat ik al het leed maar kan blijven dragen.

 

Maar het wordt me stilaan teveel,

mijn lichaam en geest, smeken om genade.

Have mercy leven, have mercy,

ik ben zo moe van het dragen.

 

Geef me hoop, geef me mijn leven,

koester me, verwarm mijn hart.

Bied troost, bespaar me nog meer ziekte en leed,

omarm me met vreugde, ik wacht met smart.

 

Leven, ik smeek je!

Geef me het leven, waar ik zo aan hang.

Have mercy, heb genade,

voor mijn kinderen, mijn Lief, ben zo vreselijk bang.