4. feb, 2016

In de hoop op verlichting

 

Volgens het Boeddhisme wordt het leven gekenmerkt door lichamelijk en geestelijk lijden. Totdat we leren anders met ervaringen om te gaan, er een andere betekenis aan leren geven, zullen bepaalde situaties steeds op je pad blijven komen. Steeds in een andere vorm, maar met hetzelfde thema. En dus lijd je net zo lang, tot je verlicht bent.

 

Ik ben geloof ik nog ver verwijderd van verlichting.... En heb nog heel wat te leren in dit leven. Nieuwe medische uitdagingen zijn op mijn pad gekomen, waardoor onduidelijk is, hoe mijn toekomst er uit gaat zien. Daardoor ben ik zoekende, in het omgaan met what if..? Heb ik opnieuw te maken met onzekerheid, angst en andere emoties. Terwijl onderzoeken nog steeds lopen en ik vastzit tussen: 'We kunnen het niet bevestigen, maar ook niet uitsluiten'.

 

En alhoewel ik mijn best doe niet te verdrinken, in de golven van ellende die al jaren over me heen blijven spoelen, is het moeilijk en voel ik me spartelen in deze diepe wateren. Probeer ik houvast te vinden, in kleine dingen die me troosten. Een mooi boeket bloemen, de januari zon die onverwachts mijn huid verwarmt, een mooi liedje, een arm om me heen. Dag voor dag, verder durf ik even niet te kijken.

 

Ondertussen naarstig op zoek naar antwoorden. Op zoek naar de lessen die ik kennelijk te leren heb. In de hoop dat het leven me nieuwe ellende bespaart. In de hoop op verlichting.