9. jan, 2016

I feel my heart beating

Mijn Lief vindt dat ik overmoedig ben. Of in zijn termen te spreken: 'een grote waffel' heb. Zo roep ik (om een voorbeeld te geven), dat ik dit voorjaar de Mont Ventoux op ga fietsen. We komen er toch praktisch langs onderweg naar ons (Mei)vakantieadres. Dus why not..? Hij staat op mijn Bucket List, dus mooie kans!

 

En dan uiteraard wel vanuit Bedoin, de lastigere kant. Want waarom zou ik het mezelf makkelijk maken, als het ook veel moeilijker kan..? En daarbij, wat heb ik een maand later bij Alpe d'HuZes te zoeken, als ik hier niet eens 1 keer omhoog kom..?

Mijn Lief hoort me gniffelend aan. We hebben in ieder geval afgesproken, dat hij me gaat opwachten op de top. Ik denk zomaar dat zijn leedvermaak onderweg, niet zal bijdragen aan onze huwelijkse vrede. Dus laat mij maar alleen met mezelf en die berg. We zien elkaar boven wel.

 

En natuurlijk weet ik dat ik ga afzien....Bigtime. Zijn het niet de duizenden vliegen op het steilste stuk door het bos (en ik HAAT insecten, vooral als ze in mijn mond, neus, oren of ogen vliegen), dan is het wel de snoeiharde wind op het stuk daarna. Waar de berg zijn naam aan heeft te danken. En voor velen een reden is om de top niet te halen. Mijn streven is gewaagd, zeker zo vroeg in het seizoen. Dat hebben al meerdere mensen tegen me gezegd.

 

Maar goed, that's me. Met mijn grote waffel. Live it to the max. Ik voel graag dat ik leef! En mezelf fysiek afmatten, is 1 van de manieren om dat intens te beleven. Net zoals ik ook dol ben op snelheid. En maar wat graag de auto van mijn Lief leen, met 285pk. Die dat inmiddels wel weet, maar het met lede ogen aanziet. En angstvallig in de gaten houdt, of er bekeuringen volgen.

 

Niets heerlijker dan voluit, een eindeloze vers geprepareerde piste, af te skiën!! De grens op te zoeken, waarop ik nog controle heb, maar ik me ongrijpbaar voel. Of de wind in mijn gezicht te voelen, terwijl ik mijn fiets laat gaan in een afdaling. Op zaterdagochtend in alle vroegte in het donker, voluit 10km door de velden te rennen. Zoals vandaag.

 

Voelen dat ik leef! Door de teugels te laten vieren. En mezelf over te geven aan het moment. Op te gaan in muziek, terwijl mijn alcoholische roes steeds verder toeneemt. Zoals vanavond waarschijnlijk het geval zal zijn, bij een feestje in de stad. Waar ik me al de hele week op verheug. Omdat ik er naar uitkijk, mijn zorgen even te ontvluchten. En mijn realiteit in te ruilen, voor de roes van het moment.

 

Morgen staat er een Alpe d'Huzes training gepland. Met 3 mannen het heuvelland in. Hun waffels zijn overigens minstens even groot. Als het aan hen ligt, wordt er morgen geen heuvel overgeslagen. Vertrek om 9.30. Hopelijk gaat de kater meevallen. Maar mezelf kennende, valt het tegen. Met een bonkend hoofd afzien heuvel op. Tja. Je wil voelen dat je leeft, of niet.

 

 

I feel my heart beating,

I feel my heart underneath my skin.

You make me feel,

Like I'm alive again.

(Coldplay, Adventure of a Lifetime)