27. dec, 2015

Give me a reason

In een poging innerlijke rust te vinden, heb ik mijn renschoenen aangetrokken en ben ik de velden in gerend. Zonder doel, zonder bestemming. Slechts de kadans van mijn voetstappen, die het ritme volgen van de muziek. Trance-achtige klanken van Sam Feldt's Show me Love nemen me mee, terwijl de kilometers onder mijn voeten voorbij glijden. 'Give me a reason' zingt hij loom, terwijl de beat die er onder zit, ritmisch verder klinkt.

 

Mijn gedachten dwalen af. Ik loop en ik loop. Zet mijn 58 kilogram vlees en bloed in beweging. Door velden, springend over plassen, door modder en langs de golfbaan. Op zoek naar rust, in de chaos van gedachten. 'Maartje, kom eens uit je hoofd', hoor ik de laatste tijd regelmatig. Vooral in mijn opleiding, maar ook op mijn werk.

 

Maar 'in mijn hoofd' is mijn veilige plek, waar ik heen vlucht, als het me te overweldigend wordt. Waar ik betekenis kan geven aan hetgeen betekenisloos lijkt. Waar alles rationeel en begrijpelijk is en logica regeert. Waar ik verborgen verdriet niet hoef te voelen. Waar geen pijn is, geen angst, slechts de feiten zonder het verlammende gevoel, noch de intensiteit van de emoties.

 

Teveel geraakt, teveel verlies, teveel van het leven. Soms regent het harder dan ik hebben kan en loopt de emmer over. En als ik dan zou 'voelen', zou mijn hart blijven huilen. In een intens, allesomvattend, eenzaam en stil verdriet. Dus loop ik door, terwijl ik mijn gedachten de vrije loop laat gaan. En de muziek ritmisch verder gaat, de chaos tot rust komt. Zodat er weer ruimte ontstaat te ervaren wat ik om me heen zie.

 

Tweede Kerstdag 2015, maar het lijkt wel Lente! Na 10 kilometer voel ik een zacht briesje mijn huid strelen, terwijl de zon me voorzichtig troostend omarmt. Langzaam kom ik uit mijn hoofd mijn lichaam in. En ervaar ik, beleef ik. Voel ik dat ik leef. Begin ik te genieten van de sensaties die de omgeving me aanreikt. 'Give me a reason', klinkt nog altijd loom de stem van Sam Feldt.