11. dec, 2015

Waarom..?

Ik heb moeite de juiste woorden te vinden, die beschrijven hoe ik me voel. Als je net denkt weer opgelucht adem te kunnen halen en dan toch weer terug gefloten wordt. Door je lichaam, door het lot, door het leven. Gevangen in een continuum tussen hoop en vrees. Waaruit ontsnappen niet mogelijk is, je slechts mee kunt gaan in de beweging. Het enorme gevecht met jezelf, met je moreel. Om moed te houden, daar waar wanhoop loert. Om te blijven strijden, waar opgeven verleidelijk is. Door te blijven gaan, waar de behoefte groot is te stoppen.

 

Ik heb te vroeg gejuicht. Woensdag werd ik gebeld door de neuroloog en door haar uit mijn droom gehaald. Waardoor vreugde, weer onzekerheid werd. En opluchting, verschoof naar machteloosheid

'Uitvalsverschijnselen in je rechterarm en been, zijn echt niet de bedoeling', vertelde ze. En zijn al helemaal niet normaal. En dus moet ik opnieuw de MRI in. Moet ik opnieuw afwachten, wat mijn toekomst brengt.

 

Ik doe zo mijn stinkende best! Iedere dag opnieuw. Om te dragen wat er op mijn pad komt. Te aanvaarden en er het beste van te maken. Te dealen met alle restverschijnselen, de verdwenen onbezorgdheid, het 'nooit meer zoals voorheen'. Trachtend niet te verzanden in negativiteit. Zelfs te kijken, welke kracht ik uit mijn ellende kan halen. Steeds weer. Maar soms is het zo moeilijk en ben ik zo moe. Van het incasseren, het dragen, het vechten. En snak ik naar zorgeloosheid, naar tijden die waren.

 

Ik blijf me afvragen waarom..? Waarom krijg ik zoveel voor mijn kiezen..? Waarom zo'n never ending story...? Waarom nu...? Waarom ik..? Waarom in mijn leven..? Kortom, waarom...?