5. dec, 2015

Proosten, met een lach en een traan

Ik proost, om het leven te vieren. Ik proost, op weer een half jaar respijt. Met een lach en een traan, maar vooral in het leven. Opgelucht na weken van onzekerheid en angst. In afwachting of gezondheid, weer ziekte zou worden. Vertwijfeld en met ingehouden adem. Wachtend op de uitslag van vandaag.

 

Zoals altijd, proost ik in gedachten samen met mijn kankermattie. Rood, precies zoals hij het graag heeft. Henk, wat mis ik je man!! Iedere dag in mijn gedachten, alle 536 dagen die je er niet meer bent. Je bulderende lach, je nuchterheid, je humor, je levenswijsheid. Je beeld, geen pixel minder scherp op mijn netvlies dan toen je nog voor me stond. Onuitwisbaar, mijn partner in crime. Geen dag gaat er voorbij zonder dat ik aan je denk. Geen dag gaat voorbij, dat je gemist wordt. Wat waren veel dingen anders verlopen, als je er nog geweest was. Daar ben ik van overtuigd.

 

Verlies en gemis, het leven geeft en neemt zonder rekening te houden met gevoelens. Maar ik houd zo graag vast, aan allen die me lief zijn! Loslaten is zo moeilijk. 'Nooit meer' zo vreselijk eenzaam en definitief. Na je overlijden is er zoveel veranderd, tot mijn grote verdriet.

 

Ik vind soms troost, door bij je langs te gaan op de golfbaan. Al weet ik niet precies, waar ik je daar moet zoeken. Misschien is het de plek, waar ik altijd moet glimlachen. Omdat ik dan voor me zie hoe je moet lachen om die zwetende roze zuurstok, die daar rond rent tussen de greens door. Met een rode kop verschrikt een halve meter de lucht in vlieg, door het geloei van een koe. Bulderend, zoals alleen jij dat kon.

 

Alpe d'HuZes 2016. Vandaag kreeg ik ook van mijn endocrinoloog groen licht, om me volledig op de voorbereiding te gaan storten. Al wil ze me nog opnieuw zien, voordat we gaan. Als ik omhoog ga, ga ik ook voor jou! Met een lach en een traan. En als ik het haal, proosten we weer samen in gedachten. Rood, precies zoals je graag drinkt.