28. nov, 2015

Vetjes knijpen

Met een soort knijptang, wordt alles wat overtollig aan me is, vastgegrepen. De kipfilets onder mijn armen, mijn lovehandels, het vetlaagje op mijn buik en alles wat los genoeg zit op mijn rug. De delen dus, die je normaal gesproken liever een beetje verhult;)

De conclusie is duidelijk: 'Je vetpercentage is te hoog'. Verderrie.. Heeft ie niet gewoon mijn ouder en slapper wordende, overtollige vel, te pakken met die knijper..? Maar nee, de sportarts is duidelijk. 'No worries', zegt hij dat train je er wel af met de voorbereiding.

 

Nice. Dat begint al goed. Net heb ik gehoord dat ik 2 cm gekrompen ben. En van die schok ben ik nog steeds aan het bijkomen. 'Dat is heel normaal als je ouder wordt', zegt de sportarts. Kan best, maar dat 'ouder' zag ik toch als iets verder weg zullen we maar zeggen.

 

Ik ben voor een keuring bij het sportmedisch adviesbureau in Maastricht. Om fit genoeg bevonden te worden, voor deelname aan Alpe d'HuZes. Zonder goedkeuring, mag je de berg niet op. Dus ben ik daar onder andere voor een hartfilmpje, een longcapaciteit-test en mag ik met een soort zuurstofmasker op, kapot gaan op een fiets. Zodat duidelijk wordt, hoe mijn conditie is. En op welk punt ik begin te verzuren. Handig om te weten voor het trainen. Dus vandaar dat ik de test nu al doe en ik er nog iets aan heb in de voorbereiding. Ik hoop alleen dat ik daar geen spijt van krijg.

 

Charmant zit ik er in ieder geval niet bij... In een wielrenbroekje en in een sportbeha. Beplakt met elektroden, bloeddrukmeter en een soort haarnet, waaraan het masker bevestigd is. 'We zullen je niet zo op Facebook zetten', zegt de sportarts. Nee, dat moest er nog eens bijkomen.

 

'Wat je allemaal niet doet als je de 40 gepasseerd bent', murmel ik er nog uit in het masker. In een poging mijn belachelijke situatie, met een grapje weg te lachen. Maar het lachen vergaat me snel, als de weerstand toeneemt en ik mijn benen voel verzuren. Dit zal vast geen D2 meer zijn, denk ik als ik hijgend en zwetend probeer het aangegeven tempo vol te houden. 'Kom op, door, door, door!!!', roepen de sportarts en zijn assistent in koor.

 

En net als ik in dubio raak, of ik door zal gaan tot ik van de fiets af val, of mijn grens ga respecteren, geeft de sportarts aan dat ik mag stoppen. 'Gefeliciteerd', zegt hij. 'Je hebt een VO2max van 45% en een longcapaciteit van 120%. Daarmee zit je in de top 10% en heb je een uitstekende conditie. Van mij mag je nu al de berg op. Niet 1 keer, maar 6 keer!'. Kijk en daar word ik dan toch weer heel blij van. En ben ik, het krimpen en die overtollige vetjes, alweer snel vergeten.