15. okt, 2015

De gevoelige snaar van eenzaamheid

Een van de aspecten van de opleiding waar ik mee gestart ben, is dat ik supervisie krijg. Waardoor ik mezelf in de bossen bij Valkenswaard bevind, in de praktijk van mijn supervisor. Een bijzonder gesprek, in een bijzondere omgeving. De locatie heeft iets surrealistisch, evenals onze ontmoeting.

 

We zijn van het ene, in het andere onderwerp gerold. En ze voelt me stevig aan de tand, over een door mijzelf ingebracht ontwikkelpunt. Wanneer emotie me dreigt te verlammen, zoals bijvoorbeeld bij onzekerheid, schakel ik over op rationele stand. En schakel ik mijn gevoel uit. Maar daarmee verlies ik ook mijn radar, mijn voelsprieten. Hetgeen niet helpend is in gesprek met een client. Me zelfs eerder tegenwerkt.

 

Mijn supervisor wil precies weten hoe dat werkt en waarom ik dat doe? Wat heeft het me in het verleden opgeleverd dat zo te doen..? Want, 'het moet je iets opleveren, waarom zou je het anders inzetten?' Ze pelt tijdens het gesprek laag voor laag mijn schil af. En ik word behoorlijk uitgedaagd, stevig op mezelf te reflecteren.

 

Ik leg uit dat ik me ervan bewust ben, dat een puur rationele stand, niet helpend is. En dat het niet zozeer gaat om het voordeel daarvan, maar coping met het nadeel van teveel emotie. Als die verlammend werken, dan blokkeer ik en kom ik tot niks. Indien rationeel, kan ik in ieder geval vooruit en ben ik staat primair door te functioneren. Dat heeft me in ieder geval tijdens ziekte opgeleverd, dat ik tot de dagdagelijkse dingen kwam en het gezin doordraaide. Letterlijk en figuurlijk kon overleven.

 

Ze vraagt door op het emotionele stuk uit die tijd. En wat de noodzaak was om de emotie uit te schakelen. Vraagt door over de term 'overleven'. Benoemt dat het ziek zijn en al het verdriet dat ermee gepaard ging, wel heel alleen en eenzaam moet zijn geweest. Zeker omdat ik er geen controle over had. Geen grip, geen keuze, niets te willen.

Ze raakt een gevoelige snaar waarvan ik het bestaan niet kende. En kom ik bij wat ik normaal gesproken zo zorgvuldig bedek.

 

Hoe lief en supportive iedereen om me heen ook. Niemand kan en kon dit van me overnemen. Alle pijn, de ellende, het verdriet, al het leed. Ik stond alleen, zelfs terwijl ik omringd werd door naasten. In en uit scans geschoven worden, opgesloten zijn in een bunker. Spanningen om uitslagen. Het ontbreken van controle, mijn dierbaren letterlijk en figuurlijk niet dichtbij me kunnen houden. Eenzaam en heel alleen.

 

Ik zie de parallellen met andere situaties uit mijn leven en de bijbehorende paniek, pijn en verdriet. Contexten die steeds anders zijn, maar indien dezelfde associatie, dezelfde heftige emoties teweeg brengen. Dezelfde gevoelige snaar van eenzaamheid raken.

 

Weggestopt verdriet overvalt me en eenmaal thuis snak ik naar lucht. Verdriet drukt op mijn borst. En alhoewel de schemering al ingevallen is, trek ik mijn renschoenen aan en ren ik de velden in. Terwijl de avond valt en de koude lucht me omringt, loop ik al mijn machteloosheid eruit. Terwijl mijn zilte tranen op mijn koude gezicht verstillen, vullen mijn longen zich diep met de koude avondlucht. Daar waar mijn hoofd het normaal gesproken overneemt, laat ik nu mijn lichaam spreken. Ik voel heel bewust mijn kwetsbaarheid, ik beleef intens, ik leef.