13. okt, 2015

Without a knife

Ik zie het in een glimp op internet voorbij komen. Chirurg Nicole Bouvy houdt presentatie Surgeon without a knife, op TEDx Maastricht. En met het zien van haar naam, komen ook de herinneringen... Again. Zoals kleine dingen, soms de deuren naar grote gebeurtenissen en emoties kunnen openen.

 

Najaar 2009. Ik zat bij haar in de wachtkamer. 1 Week nadat ze operatief mijn schildklier verwijderd had. Voor een nacontrole op de wond, was de bedoeling. Maar gelijk bij binnenkomst, viel ze met de deur in huis. 'Ik heb slecht nieuws, je hebt kanker', zei ze. Nieuws dat ik niet had zien aankomen.

 

'Een zeer kundige en begaafde chirurg', was ons verteld. Ik kan er niet over oordelen, want was me er niet bepaald van bewust toen ze haar werk deed;) Volledig van de wereld, door een mix van slaapmiddel, spierverslappers en pijnstilling. Narcose dus.

Vriendelijk en begripvol in het contact, heb ik zelf ervaren. Empathisch, invoelend. Een arts die je iedereen gunt! Ik kan geen kwaad woord over haar zeggen. Echt niet.... Ze deed het volgens het boekje, het slecht-nieuws gesprek.

 

Maar zelfs na 6 jaar, roept alleen het zien van haar naam al, herinneringen op. En overvalt me opnieuw de knoop in mijn maag en de gedachte aan al het leed dat volgde op dat ene bericht. Deze vrouw, voor mij onlosmakelijk verbonden met het moment waarop de wereld voor mij even ophield met draaien. Door dat ene bericht, op die ene dag, op dat ene moment.

 

Alhoewel ik de poli chirurgie daarna nooit meer bezocht heb, weet ik nog precies in welke spreekkamer we zaten. Op welk plekje in de wachtkamer ik heb zitten wachten tot ik aan de beurt was. Zie ik nog steeds de volledige context van dat moment op die plek, voor me, evenals de details. Het zicht op de lamellen in de spreekkamer, die maar gedeeltelijk voor privacy zorgden. De blik in haar ogen. Professioneel, doch begaan.

 

Vraag me naar de dag ervoor, of erna en ik kan je er niets meer over vertellen. Maar van dat ene moment, het moment waardoor mijn leven nooit meer hetzelfde is geweest, weet ik nog ieder detail.

Liever was ik het vergeten. Zoals er ook andere dingen zijn, die ik liever vergeten zou zijn. Let's face it, wie wil nu de verdrietige momenten uit het leven onthouden..? Maar helaas zijn het juist die, die door de koppeling met betekenis, diep in ons geheugen gegriefd worden. Verdriet, pijn, boosheid. Life is a bitch... Het geheugen voorop. Kon ik de deur naar nare herinneringen maar voor altijd sluiten. Konden ze die maar chirurgisch verwijderen. Dat zou pas een revolutionair TEDx praatje zijn. Laat staan wanneer dat without a knife zou kunnen.