7. okt, 2015

De maatschappelijke definitie van mooi

Ik kan soms vol afgunst kijken naar vrouwen die het lef hebben. Of misschien vinden ze het onbelangrijk, dat kan natuurlijk ook. Vrouwen die alles laten wapperen, groeien en bloeien. De natuur zijn gang laat gaan. Op hun benen, onder hun armen en in het gezicht. Vrouwen die zonder opsmuk of opleukertjes kunnen zeggen: 'here i am, take it or leave it!' Vrouwen die puur natuur door het leven gaan. En hun ouder wordende lichaam en gezicht, naturel dragen. En niet mooier proberen te maken dan het is.

 

Deed ik ook, toen ik 18 was. En ik er nog mee weg kwam. Maar tegenwoordig maak ik er heel eerlijk gezegd, toch meer werk van. Voor groot onderhoud ga ik naar een schoonheidssalon. Laat wenkbrauwen in model snoeien, hoefjes door een pedicure onder handen nemen, nagels worden gelakt en ik heb Olga voor de ontharing. Dit nog naast een regelmatige haarkleuring om de eerste grijze haren te verdoezelen, haarmaskertjes om het geheel geen dode pruik te laten lijken, bodyscrubs, bodybutters, etcetera. Sinds mijn 20e, gebruik ik ook dagelijks make-up. En daarnaast werk ik me drie keer per week in het zweet voor een betere conditie, maar dat strakkere lichaam is uiteraard een plezierig neveneffect. Het kost wat moeite om er als een natuurlijke schoonheid uit te zien;)

 

Maar waarom doen we dat eigenlijk..? En waar ligt de grens..? Ik ben aan het denken gezet door het programma van Sophie Hilbrand: 'Sophie in de kreukels'. Waarin ze de huidige, cultureel bepaalde, schoonheidsidealen ter discussie stelt. En het taboe rondom de toenemende druk voor de ouder wordende vrouw om er fris en jeugdig uit te blijven zien, bespreekbaar probeert te maken. Want dat er in toenemende mate van vrouwen verwacht wordt dat ze slechts 'met mate' ouder worden, dat herkennen de dames wel. Zeker in televisieland. Waar menigeen naar de fillers en botox grijpt, maar (op een enkele uitzondering na) en masse zeggen dat ze dat niet doen, maar 'gezegend zijn met goede genen'. En dat allemaal met dezelfde karakterloze, op elkaar gelijkende, expressieloze gezichten. Yeah right.

 

'Waarom zou je geen gebruik maken van botox als je de mogelijkheid hebt het wel te doen?', is een veelgehoorde wedervraag aan Sophie. 'Je onthaart jezelf toch ook? Gebruikt make-up?' Dat is natuurlijk ook zo...Het gros maakt zichzelf op, verwijdert haren van oksels, benen en andere plekken. Waarom dan niet die ene rimpel weg laten spuiten..? Of iets aan die wallen laten doen..? Of die volle mond, waar je altijd van gedroomd hebt..?

 

De grenzen zijn aan het verschuiven, dat is duidelijk. Wat we maatschappelijk wel of niet vinden kunnen, is aan een sterke verandering onderhevig. En misschien komen we zelfs op een punt, dat mensen het belachelijk vinden als je het niet doet.

 

Maar terwijl ik de eenheidsworst in haar programma voorbij zie komen, roept het weerzin bij me op. En denk ik aan hetgeen mensen in mijn ogen mooi maakt. Hun karakteristieken, unieke kenmerken, karakterkoppen. En ja ook rimpels, misschien juist rimpels: de sporen van het leven.

 

Beste Sophie, ik vind je prachtig zoals je bent! Met je expressieve gezicht, die heel mooi past bij je leeftijd. Je realistische kijk op het leven, die je met een gezonde dosis humor bij de kijker thuis brengt. Voor mij geen blije, frisse kippetjes zonder levenservaring op tv. Noch expressieloze gezichten, die hun levenservaring niet meer over kunnen brengen aan de kijker. Doe mij maar Sophie! Nog heel lang, nog heel vaak, met alle rimpels die er nog bij komen. Precies zoals ze is. Dat is pas mooi.