4. okt, 2015

De wereld in zijn ogen

Direct na zijn geboorte lag hij op mijn buik en keek hij met zijn grote bruine onschuldige kijkers, in de mijne. Rustig, verwonderend, vol vertrouwen, nieuwsgierig naar het leven. Op dat moment nam ik mezelf voor, dat ik hem voor altijd zou beschermen! Overspoeld door een instinctief oergevoel, overspoeld door een net verworven moederliefde. Beschermen tegen alles wat zijn onschuld in gevaar zou kunnen brengen. Mijn oudste, mijn lief, mijn zoon, mijn Ollie.

 

Inmiddels is hij 9. En kijkt hij nog steeds met zijn grote bruine ogen in de mijne. Mijn mooie, lieve, slimme, grote zoon. Maar inmiddels heeft hij iets van zijn onschuld verloren. Maakt hij kennis met teleurstelling, maakt hij kennis met het leven. Beetje bij beetje, doet hij ervaringen op die ik hem zou willen besparen. Teleurstelling, pijn, verdriet. Dingen die mijn moederhart breken, gebeurtenissen waartegen ik hem zou willen beschermen.

 

Vrijdag vertelde hij me dat hij gepest wordt. Iets wat al wat langer aan de gang blijkt te zijn, maar wat hij tot dat moment voor zichzelf had gehouden. 2 Kinderen die hem stelselmatig schoppen en vernederen. Hem zijn boterhammen uit de handen hadden getrapt. Hij breekt met een snik, terwijl hij het me vertelt. Zo'n grote last op zijn tengere schouders. En met hem breek ik ook, vanbinnen. Mijn hart breekt en huilt met hem mee. Verdrietig dat ik hem ook dit niet besparen kan.

 

“Mama, hij was toch mijn vriend..?' zei hij al eerder. Nadat hij beschuldigd was van liegen, daar waar hij dat niet gedaan had. En meerdere mensen zijn verhaal konden bevestigen, maar de persoon in kwestie bleef vasthouden aan zijn onschuld. Daarvan ook zijn omgeving wist te overtuigen, zichzelf er zelfs van overtuigde. En daarmee schuld bij mijn zoon bleef neerleggen. Die maar niet kan begrijpen hoe een vriend hem dat aan kon doen. Een teleurstelling, nooit meer helemaal uit zijn ogen verdwenen.

 

Sinds enige tijd komt hij 's nachts weer tussen ons in liggen. Op zoek naar geborgenheid, op zoek naar onbezorgdheid. We laten hem. In een poging hem het vertrouwen te geven, waar hij zo'n grote behoefte aan heeft. Wetende, dat we hem voor zijn ervaringen met de wereld, niet kunnen behoeden. Op het gedrag van anderen hebben we geen invloed. Hoe graag ik dat ook, voor hem wel zou willen kunnen doen.

Maar hoe we met gebeurtenissen en gedrag van anderen omgaan, kunnen we wel iets doen! We kunnen hem helpen de kracht te vinden weerbaar te zijn, hem leren te copen. Met het gedrag van anderen leren omgaan, de nare dingen die op zijn pad komen. Liefde, onvoorwaardelijke steun en vertrouwen. Dat is wat ik hem kan bieden, dat is wat ik hem mee kan geven. In de hoop dat zijn mooie grote bruine kijkers hun vertrouwen zullen behouden, in de wereld, in het leven.