29. sep, 2015

Nu, in plaats van later

Er zijn nog zoveel dingen die ik wil in het leven. Zoals vloeiend Frans leren spreken, omdat ik het zo'n mooie taal vind. En ik altijd spijt heb gehad, dat ik het zo snel mogelijk heb laten vallen op school. Waardoor ik de taal nu best kan volgen, maar absoluut niet kan spreken. Op: je ne parle pas Francais, na. Wat ook geldt voor de piano. Ooit begonnen met spelen, maar mijn ouders werden gek van de strijd om het oefenen. Uiteindelijk met een kookwekker, de time-timer uit 'mijn tijd'. Even snel als dat de prachtige zwarte piano er was, was hij ook weer verdwenen. No pain, no gain. No piano, in mijn geval..

 

Ik droom ervan voluit skiënd, eindeloze poedersneeuw pistes af te racen met mijn mannen. Onder een diepblauwe lucht. Met een felle zon die de sneeuw tot een stralende witte hemel transformeert. En 's avonds voor een haarvuur, de avonturen van die dag door te nemen.

Rondtrekkend met hen, samen door Azië te zwerven. De zon op zien komen vanaf de top van een vulkaan en hem onder zien gaan, zittend op een hagelwit strand onder de palmbomen. Blote voeten in het zand, zongebleekte haren in een bruin gezicht, de warmte die ons koestert, de ervaring die ons verbindt.

Ik wil barhangen met mijn boys, als ze oud genoeg zijn om hun oude moedertje hun stamkroeg te laten zien. En slap met ze ouwehoeren over hetgeen hen drijft, hun passies, hun liefdes, hun leven.

Ik wil mijn lief nog altijd zoenen onder de Eiffeltoren in Parijs. Iets wat ik me al voorgenomen heb, toen ik daar als middelbare scholier stond. Hoe cliché het ook is, maar waar het nog altijd niet van gekomen is

 

Er is nog zoveel.....Zoveel te doen, zoveel te beleven, zoveel te leven. Zoveel haast! Wat voorheen altijd 'ooit in de toekomst' was, wil ik na kanker, het liefst vandaag! En anders morgen;)

Altijd ergens dat gevoel op reservetijd te leven. 'Nu' te willen, in plaats van 'later'. Mezelf ervan bewust, dat een 'volgende maand', of een 'volgend jaar' niet meer kan zijn. Wetende dat zekerheid niet bestaat. Dat 'gezond' er slechts is, bij de gratie van het leven.

Een gevoel weer eens bevestigd door de allergoloog waar ik vorige week was. 4 Maanden na een anafylactische shock, kon ik er met een spoedverwijzing eindelijk terecht. 'Bent u zich ervan bewust dat u dood had kunnen zijn...?' vroeg hij me. Ik keek hem aan en dacht aan het leven, mijn leven. Aan mijn angsten, mijn hoop, mijn strijd met de dood. Als een film in rewind, trokken de afgelopen jaren aan me voorbij. 'Ik had zo'n vermoeden'. It crossed my mind...