9. sep, 2015

Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen

 

'Ik bewonder je positiviteit en hoe je zo bewust alles uit het leven haalt', zei een collega gisteren tegen me. Haar opmerking overrompelt me. Ik zie mezelf nu niet bepaald als een blije kip, die de hele dag zo vrolijk rond hupst. Vind het al een hele uitdaging, om alle ballen in de lucht te houden. Ik doe vooral mijn best, is eigenlijk vooral de strekking. Wat over het algemeen best aardig lukt, maar wel met de nodige effort, relativeringsvermogen en vooral een flinke dosis humor.

 

Maar ik heb ook mijn slechte dagen. Dagen waarop ik mijn lijf niet in de versnelling krijg. Dagen waarop ik moe ben. Dagen zoals vandaag, waarop het zweet maar blijft stromen, hartkloppingen aan de orde van de dag zijn en ik zo hyper ben als een stuiterbal. Dodelijk vermoeiend, vooral voor mezelf.

Dagen waarop ik mezelf best zielig vind en ik me afvraag waarom het mij allemaal moet overkomen..?  En waar ik de uitdagingen waar ik nu mee geconfronteerd word, aan heb verdiend..? Die dagen heb ik genoeg, leg ik haar uit. Maar het is mijn keuze hier niet teveel in te blijven hangen. Ik heb geen invloed op hetgeen me allemaal overkomt. Maar wel op hoe ik daar mee omga. En van die invloed op mijn eigen gedachten en gedrag, maak ik graag gebruik. Daarin heb ik regie, neem ik regie.

 

'Als er dan toch shit op je pad komt, kun je het beter als mest gebruiken', is 1 van mijn favoriete omdenk-spreuken. En shit genoeg in mijn leven, zullen we maar zeggen. Het afgelopen jaar ben ik dan ook goed bemest. Met de nodige persoonlijke groei tot gevolg.

Ik heb mezelf uitgedaagd met lastige vragen. Ben samen met een coach weer helemaal terug gegaan tot mijn kern, mijn zijn. Wie ben ik..? Waar sta ik voor?  Heb stil gestaan bij mijn eigen handelen. Mijn patronen, de manier waarop ik reageer. En ben daarmee gekomen tot mijn drijfveren, mijn passies, mijn richting. 'Het is de tegenwind, die de vlieger doet stijgen' (bron: Omdenken). En tegenwind, was er genoeg...