4. sep, 2015

Aylan Kurdi, het jongetje op het strand

Het aangespoelde jongetje op het strand, heeft een naam gekregen. Aylan Kurdi. Zijn foto gaat de hele wereld over. Zijn aanblik breekt wereldwijd harten in miljoenen stukjes. Vervult iedereen met afgrijzen. Zo ook mij. Mensen in alle kleuren, van allerlei etniciteiten, in alle delen van de wereld. Vele harten huilen ontelbare tranen.

Alles wat hij wilde, was bij zijn ouders en broertje zijn. En zij probeerden te doen, wat alle ouders voor hun kinderen willen. Een veilige leefomgeving, een toekomst, een leven.

 

Bestemming Canada. Het mocht niet zo zijn. In plaats daarvan, keert vader Kurdi terug naar zijn land van herkomst. Met zijn vrouw en kinderen, maar om hen te begraven. Zijn gezin, zijn leven, zijn toekomst, zijn alles. Ik zie een gebroken man, die nog nauwelijks lijkt te bevatten wat hem overkomen is.

Hij wil zelf in hun graf naast hen gaan liggen. Ik kan het me indenken. Hoe leer je ooit leven met zo'n groot verlies..? Het schuldgevoel waarom je zelf wel nog leeft, maar je vrouw en kinderen niet..? Het gemis..?

Hoe vreselijk moeten die laatste momenten geweest zijn..? Het moment waarop je dierbaren uit je vingers glippen. Wetende wat dat betekent.

Gevlucht om een toekomst te hebben. Een toekomst die niet meer is, met lege handen keert hij terug naar Syrië. Zijn toekomst vervlogen.

 

Aylan Kurdi. Zoals hij zijn er zovelen anderen. Anoniem, onpersoonlijk en dus ver van ons bed. Maar dit kleine jongetje met zijn rode shirtje, kwam heel dichtbij en kreeg een gezicht. Het aanblik van zijn levenloze lijfje, moederziel alleen aangespoeld op het strand, grijpt iedereen aan. In een tijd waarin men lijkt te verharden en persoonlijk leed op afstand wordt gehouden. Gedepersonaliseerd tot 'die asielzoekers'.

Ik voel me beschaamd. Dat er publiciteit over de dood van een kind voor nodig is, om aanspraak te maken op wereldwijde humaniteit en compassie. Post mortem pas mensen zich bekommeren om zijn lot. Te laat voor Aylan, hij heeft er niks meer aan.

Op dat wij als wereldburgers voor altijd zullen onthouden. Dat deze vluchtelingen allemaal hun verhaal hebben. Een gezicht, een geschiedenis, een hoop op toekomst, een naam: Aylan Kurdi.