25. aug, 2015

Wil je ook eens aan mijn pompje hangen..?

 

Een van de vervelendste dingen van het afhankelijk zijn van schildkliermedicatie, is dat ieder doorbreken van de vaste structuur, zoveel invloed heeft op mijn functioneren.

 

Wil ik 's avonds gaan hardlopen, in plaats van 's ochtends..? Gaat niet, niet meer tot activiteit aan te zetten dat lichaam! Hoeveel mentale schoppen ik mezelf ook onder mijn behind geef. Het is niet meer vooruit te trappen. Alleen in de ochtend is dit afhankelijke lijf, blijkbaar bereid tot fysieke inspanning. Werk ik een keer op mijn gebruikelijke vrije dag...? Dan ben ik de dagen erna doodmoe. Wisselingen in activiteitenpatroon, die normaal gesproken door een schildklier worden opgevangen. De hoeveelheid hormoon aangepast aan de vraag van je lichaam.

 

Maar als je geen schildklier meer hebt, dan is het niet je activiteit die de afgifte van dit 'energie' hormoon bepaalt, maar dat ene pilletje in de ochtend. En daar moet je het de rest van de dag mee doen. Geen vraaggestuurde productie, maar mijn vraag aanpassen aan het aanbod.

Een mechanisme uiteraard iets complexer dan hierboven beschreven. Maar bottum-line komt het daar wel op neer.

 

Rust, ritme, regelmaat. Over het algemeen luister ik braaf naar mijn lichaam. Wetende dat de rekening voor mij is, als ik me niet aan haar richtlijnen houd. Maar soms heb ik zin om uit de band te springen! En vlieg ik naar de andere kant van de wereld en terug. Om daarna weken volstrekt ontregeld door het leven te gaan.

Daar waar mijn gezin 's nachts allang weer in dromenland is, tel ik 2,5 week later nog steeds de schaapjes. En lever ik overdag een gevecht met mijn lichaam, dat de signalen maar niet begrijpt dat het zich moet aanpassen. En daarmee niet al te snel van begrip is;)

 

Ik hoop nog altijd op de uitvinding van iets vergelijkbaars als een insuline-pomp. Waarbij de afgifte van schildklierhormoon, gestuurd wordt door de vraag. Wat zou het heerlijk zijn als mijn lichaam zich aanpast aan wat ik van haar verlang...

Maar als ik het nog mag meemaken, die Thyroid-pomp, dan ben ik waarschijnlijk al ernstig op leeftijd. En zal mijn winst zijn, dat ik niet achter de geraniums hoef te blijven zitten. Maar in plaats daarvan met vriendinnen de bloemetjes buiten kan gaan zetten. In het verzorgingshuis wel te verstaan. En mezelf daar geliefd kan maken met de tekst: 'Zeg schatje, wil je ook eens aan mijn pompje hangen..?'