20. aug, 2015

Het UWV

 

'Ik denk dat we elkaar verkeerd begrijpen', zei ik tegen de beste man tegenover me. 'Ik kom hier geen uitkering vragen, die wil ik helemaal niet! Ik wil gewoon werken voor mijn geld en vooral geschikt bevonden worden te werken.'

 

Ik zit bij het UWV en het is de zomer van 2011. Na 1,5 jaar ziek te zijn geweest, ben ik sinds een aantal maanden bezig met re-integreren. Een lastig proces, want ik moet van ver komen en iedere verandering, stuit bij mijn lichaam op weerstand. En zorgt voor zoveel vermoeidheid, dat het iedere keer lijkt, alsof ik terug bij af ben. Gelukkig heb ik een goede bedrijfsarts, die me vanuit zijn sportgeneeskundige achtergrond, goed weet te begeleiden. En samen proberen we de weerstand van mijn lijf en leden te overwinnen.

 

Uitbreiden, de juiste balans vinden tussen onderbelasting, belasting en overbelasting, consolideren en weer een stapje. Het gaat vooruit, maar het gaat langzaam. Mij gaat het in ieder geval niet snel genoeg, maar de bedrijfsarts houdt mijn teugels stevig vast en remt me af. Hetgeen meer regel dan uitzondering is in mijn geval. Ik wil niet meer ziek zijn en voel me schuldig naar collega's en werkgever.

 

Maar het ziet er naar uit, dat ik net de 2 jaar ga overschrijden voordat ik me 'volledig hersteld' kan melden. En dan word je opgeroepen door het UWV. Dat is in Nederland zo afgesproken en regels zijn regels. 'Dat u bijna volledig gere-integreerd bent, doet daar niks aan af. Want dat moeten we eerst nog maar eens zien', zei de mevrouw aan de telefoon.

 

 

Nietsvermoedend ben ik naar de afspraak gereden. Deze wereld mij geheel onbekend. Om er vervolgens volledig van slag, weer naar buiten te lopen. Ik voelde me net een crimineel! Schuldig bevonden, voordat het tegendeel bewezen was.

Bij binnenkomst moest ik eerst langs bewakers. Die me vroegen mezelf te legitimeren. Aandachtig werd de foto uit mijn paspoort, vergeleken met mijn gezicht. Wat een vreemde toestand hier zeg, dacht ik terwijl ik om me heen keek. Mensen van allerlei pluimage zaten in de wachtkamer. He, die man die daar aan komt strompelen, die zag ik op de parkeerplaats toch een stuk soepeler lopen..?

Ik kon me niet aan de indruk onttrekken, onderhevig te zijn aan stilzwijgende tests. 'Of ik de lift, of de trap wilde nemen...?' Vroeg de indicatiesteller die me kwam ophalen uit de wachtkamer. En weer moesten we allerlei veiligheidsmaatregelen passeren. Nooddeuren, poortjes. Wat is dit voor een plek..?

De persoon tegenover me, was weinig empathisch en van luisteren naar mijn verhaal, was geen sprake. Het deed er niet toe, dat ik er helemaal niet op zat te wachten om afgekeurd te worden. Dat maakte hij wel uit, zei hij. Ontdaan verliet ik het gebouw. Om enige tijd later een brief te ontvangen met de mededeling dat ik niet in aanmerking kwam voor een uitkering en ik 100% arbeidsgeschikt werd verklaard. Ik ben nog nooit in mijn leven zo blij geweest met een afwijzing.

 

Herinneringen aan een periode, die gelukkig achter me ligt. Een aantal maanden later, heb ik me volledig beter kunnen melden. En heb ik me jaren niet meer ziek gemeld, allergisch voor het circuit waar je dan in terecht komt.

Ik dacht er weer aan, omdat ik het UWV voorbij zag komen in het nieuws. In een andere context, maar het zien van het logo alleen al, deed mijn nekharen weer recht overeind laten staan. Het is mooi, dat we een een land leven met sociaal zekerheidsstelsel. Maar kan de weg er naartoe dan misschien ook wat socialer..?