14. aug, 2015

Ticking all the boxes of your bucket list

Ik heb mijn afspraak met de internist verzet naar eind november. 21 Augustus had ik voor mijn half jaarlijkse controle naar het ziekenhuis gemoeten, maar ik ben voor mijn gevoel net geweest! En ik heb het te druk met leven, om me bezig te willen houden met de dood, of alles wat daartoe kan leiden.

 

Ik zit vol plannen, heb mijn bucketlist voor het komende jaar al klaar! Ben begonnen met een hardloopschema, ter voorbereiding van de 15 km in de 7-Heuvelenloop in november. Ik ga de Cauberg challenge fietsen. Wil deelnemen aan Alpe d'Huzes, misschien zelfs volgend jaar zomer, nog wel een berg beklimmen! Ik wil genieten van mijn kinderen, leuke dingen ondernemen met mijn gezin. Mezelf omringen met familie. Lange herfstwandelingen maken over mijn geliefde Zeeuwse stranden, langs de zilte woeste zee. Wanneer het hard waait, mijn haren alle kanten uitwaaien, de koude lucht mijn wangen kleurt. Samen met mijn mannen.

En heel misschien, als ik niet gehinderd word door blessures, wil ik zelfs een halve marathon lopen.

 

Zoveel plannen, zoveel wensen, zoveel gedachten, zoveel dromen. Ik wil kunnen lachen, mezelf omringen met mensen die ik koester en die op hun beurt mij lief hebben. Genieten, intens beleven. Ik wil leven! En het liefst maximaal.

Ziekte past niet in dit plaatje. Onzekerheid, twijfel, angst, verdriet en ellende ook niet. Dus uitstellen die controle!

Onverstandig...? Of juist een teken dat deze nare tijd achter me ligt en ik deze periode uit mijn leven, niet meer zo'n grote rol laat spelen..?

 

Ik denk graag het laatste. Maar zie deze week een terugblik van 'Ik vertrek', waarin Anneke en haar gezin geportretteerd werd. Een vrouw midden in het leven, met 4 kinderen en een man. Een vrouw zoals ik, met een hang naar het leven. Ondanks borstkanker, gaat ze een avontuur tegemoet in Oostenrijk. Want ze heeft alle vertrouwen in haar lichaam en is ervan overtuigd dat het goed komt. Is ervan overtuigd dat het achter haar ligt. Zegt haar ziekte letterlijk achter zich te laten, met het passeren van de grens.

 

Het kwam niet goed. Want de kanker kwam terug, was misschien zelfs nooit weg geweest. En toch bleef Anneke vertrouwen uitspreken. Maar terwijl ze het zei, zag ik haar blik. En die blik zei me alles. Een fractie van een seconde, maar het raakte me diep. Het scheurde al mijn geheelde wonden open. In die ene blik herkende ik en herinnerde ik. Wanhoop, ontkenning, besef, verdriet, boosheid, teleurstelling en een begin van aanvaarding van haar lot.

 

Anneke heeft het niet gered. Ze overleed aan de gevolgen van borstkanker. Liet haar man en 4 kinderen, intens verdrietig achter. Ze moeten zonder haar verder. Maar proberen in haar nagedachtenis, toch haar dromen in Oostenrijk waar te maken. Het ontroerde me diep.

 

Kanker. Wat je jezelf ook wijsmaakt, hoe je ook vecht en jezelf ertegen verzet. Je je dromen waarmaakt, ticking all the boxes of your bucket list. Kanker betekent levenslang, met een hopelijk chronisch beter. En daar zal ik het mee moeten doen.