8. aug, 2015

Dag zusje

 

Het is rustig in het vliegtuig. We hebben een nachtvlucht en de meeste mensen slapen. Zelfs in the cuttle class, waar het volle bak is. Het toestel is fully booked en iedereen probeert in de beperkte ruimte zijn draai te vinden. Inmiddels zijn mijn benen gevoelloos en weet ik niet meer hoe ik moet zitten. Veel mogelijkheden zijn er niet, dus ik probeer het ongemak maar te ondergaan.

 

Ik heb honger, want zowel op de vorige vlucht, als op deze vlucht, is geen allergie-informatie aanwezig en ontbreekt iedere keuze. Het is 1 gerecht wat de pot schaft. De in Azië bereide, flink gekruide kip, durf ik echter niet te riskeren. In sambal zit garnalenpoeder, in trassi ook. Een anafylactische shock op 10 km hoogte, lijkt me meer drama dan wenselijk is. Een Afghaans ziekenhuis, waar we inmiddels overheen vliegen, ook. De gedachte alleen al, dan maar honger. Het als alternatief verstrekte broodje kaas, dat ze nog van de heenvlucht vanuit Amsterdam over hadden, heb ik mijn hongerige zoon geschonken. Het was dat, of 12 uur lang een wakker kind met trek, die iedere 5 minuten vraagt: 'hoe lang is het nog?' De keuze was snel gemaakt.

 

Zoonlief hangt inmiddels tegen een volstrekt vreemde aan te slapen. Die geen kant uit kan, want hij zit aan het raam. De beste man, heeft zijn pogingen afstand te bewaren opgegeven en ondergaat het fysieke contact gelaten. De stinkende zweetvoeten van mijn zoon, heb ik onder zijn neus vandaan gehaald. Maar hij moet het nu doen, met de andere kant van zijn steeds langer wordende lichaam. Hij kan nu zijn ledematen al niet kwijt, wat moet dat worden als hij over 10 jaar backpackend de wereld over zwerft?

 

De man is op reis voor zijn werk en komt terug uit Vietnam. 'Of daar ook aswolken waren..?' Vroeg zoonlief. En of hij het niet vervelend vond alleen te reizen? Wat 'dat is best zielig'. Duidelijk niet gewend aan zoveel vragen van een 9-jarige, lacht de man schaapachtig naar mij. Ik glimlach vriendelijk terug, maar meng me niet in hun gesprek. He's on his own. Even later liggen ze innig verstrengeld tegen elkaar aan te slapen. Vliegen verbroedert, zeker in economy class. Prima, is hij ook niet meer zo alleen;)

 

Samen met 396 andere mensen, zijn we vanuit Indonesië onderweg naar Nederland. Waar dezelfde vulkaan als voorheen, deze week opnieuw as begon uit te spugen. En wederom zorgde voor een hoop geannuleerde vluchten. De vluchten naar Australië hadden pech, maar wij konden vertrekken. In Singapore hebben we tijdens een tussenlanding, afscheid genomen van mijn zusje en haar gezin. Wederom emotioneel en mijn oudste zoon huilde hartverscheurend, terwijl zij uitstapten waar wij verder moesten.

 

Melancholie heeft zich meester van me gemaakt. En ik laat me troosten door de klanken van golden oldies. Door de vakantie weer in een revival van nummers uit de jaren '80 en '90. Pearl Jam, U2, the Waterboys, the Counting Crows. Ik laat me meevoeren door de muziek. Hun teksten als een troostende arm die om me heen ligt, een schouder waar ik op leun. Ik geef me er aan over, geef me over aan verdriet. Wetende dat met mijn keuze voor de pieken, deze momenten onlosmakelijk verbonden zijn. Het is de keerzijde van het openstellen, voor de intensiteit die het leven te bieden heeft.

 

Maar ik houd niet van afscheid nemen, houd zo graag vast aan alles wat me lief is! Ook nu het tijd is om terug te keren en al het moois achter te laten. In herinneringen besloten, de mooie momenten gekoesterd.

 

Dag heerlijk ruikende frangipani's en rijstvelden! Dag warme passaatwind, prachtige sunrises en nog mooiere sunsets. Dag schurftige hondjes, weelderig groen, mensen met een eeuwige glimlach en levensgevaarlijke putdeksels op straat.

Dag offertjes, kruidnagel, zoet fruit en geur van wierook. Dag tempels, dag bemo's en dag gamelan-muziek.

Dag vakantie, dag eiland van de goden. Dag zusje.... Het waren heerlijke weken samen! We hebben van jullie genoten en zullen jullie missen... Het ga jullie goed, liefs!